ติดเชื้อ
กองทัพเดินทัพถึงเที่ยงวัน แดดจ้าเผาผลาญ ทุ่งกว้างร้อนระอุเป็นลูกคลื่น เหล่าทหารต่างเหงื่อท่วมกาย ก้าวย่างเริ่มหนักอึ้งลงทุกที
ข้างแคร่กลางกองทัพ ซวงเอ๋อร์ยื่นมือแตะหน้าผากเซียวหงอิง สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา รีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “เหตุใดจึงร้อนได้ถึงเพียงนี้ ร้อนกว่าเมื่อเช้าอีก!”
ยามนี้เซียวหงอิงมึนงงไปเสียแล้ว ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อผิดปกติ คิ้วขมวดมุ่น ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย ร่างสั่นเทาไร้เรี่ยวแรง ผ้าพันแผลที่บ่าซึ่งหนองไหลซึมชื้นเหนียวติดกาย ริมฝีปากครางครวญด้วยความเจ็บปวดไม่ขาด ชีวิตอ่อนแรงถึงขีดสุด
“ฝ่าบาท! ฝ่าบาท! ไม่ดีแล้ว!” ซวงเอ๋อร์ไม่ใส่ใจระเบียบวินัยกลางกองทัพอีกต่อไป ร้องไห้ส่งเสียงไปทางเฉินเฟิงที่อยู่ด้านหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เฉินเฟิงรีบรั้งม้าศึกไว้ทันที ลงจากหลังม้าก้าวยาวๆ วิ่งมาอย่างรวดเร็ว ยื่นมือแตะหน้าผากเซียวหงอิง ปลายนิ้วสัมผัสแล้วสีหน้าก็เคร่งลง ใจเต้นถี่ขึ้นทันที
“ติดเชื้อกำเริบ ไข้สูงไม่ลด หากชักช้าต่อไปคงไม่ทัน!”
เมื่อพานางออกมาด้วยตนเองแล้ว ย่อมจะปล่อยให้นางตายที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด
ซวงเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกายสีหน้ากังวลยิ่งขึ้นทุกขณะ น้ำเสียงสั่นเครือ คำพูดที่เหลืออุดตันอยู่ในลำคอไม่กล้าเอ่ยออกมา “ฝ่าบาท นาง…นางจะ…”
ทุกคนรู้ดี ในยุคกลียุคไร้ซึ่งยาดีนี้ บาดแผลภายนอกที่ทำให้ไข้สูงเรื้อรัง ย่อมแทบเท่ากับก้าวเท้าเข้าสู่ประตูวิญญาณไปแล้วครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงรอปิดฝาโลงเท่านั้น
สมองของเฉินเฟิงไถ่ถามหาวิธีปฐมพยาบาลยุคปัจจุบันอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ในยุคปัจจุบัน บาดแผลติดเชื้อแล้วไข้สูงต่อเนื่องก็มิใช่ลางดี ยิ่งบัดนี้ขาดทั้งหมอทั้งยา เขาจึงเข้าใจถึงความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงของสตรีผู้ชำนาญฝีมือที่ขัดสนแม้แต่ข้าวสารจะหุงก็ยังไม่ได้