เมื่อเตียงมังกรขดสั่นไหวเป็นจังหวะ ซวงเอ๋อร์ที่อยู่นอกประตูห้องบรรทมก็เตรียมตัวพร้อมแล้ว
นางแบกย่ามยืนอยู่นอกประตู
เสียงจากภายในดังขึ้นเรื่อย ๆ จนทำให้ซวงเอ๋อร์ผู้มีอุปนิสัยเย็นชา หน้าแดงระเรื่อไปหมด
ช่างน่าละอาย
ป่านนี้แล้ว ยังไม่จบลงอีก
นางแค้นใจ องค์หญิงใหญ่ผู้สูงศักดิ์ ดวงดาวอันภาคภูมิ ต้องมาถูกไอ้พาลเช่นนี้....รังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า....
นึกถึงที่องค์หญิงใหญ่กำชับนางไว้
ครั้งนี้ติดตามองค์ไท่จื่อไปทัพยังดินแดนตะวันตก หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ขอให้สุดกำลังนำศพขององค์ไท่จื่อกลับมา นางจะได้ฝังร่วมกับเขา
นี่คือธรรมเนียมของแคว้นแพ็กเจ อีกทั้งยังเป็นสิ่งที่สะท้อนถึงสตรีผู้รักษาพรหมจรรย์
นางรู้ดี หากเฉินเฟิงเกิดเหตุใดขึ้น เฉินอิงจะต้องไม่ยกโทษให้นางแน่นอน
การถูกชายอื่นล่วงเกิน เป็นสิ่งที่บางไม่อาจยอมรับได้เด็ดขาด
"เอี๊ยดดด——เอี๊ยดดด——"
เตียงสั่นไหว พร้อมกับเสียงหายใจหนักหน่วง หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินเฟิงก็คำรามต่ำ ๆ แล้วเสร็จกิจ
ไม่ผิดคาด เว่ยมี่ก็หลับลึกอีกครั้ง
แต่ที่ต่างจากคราวก่อนคือ คราวนี้เว่ยมี่ดูเหมือนจะหลับอย่างมีความสุข แม้แต่หางตายังมีรอยยิ้มจาง ๆ
เฉินเฟิงลุกจากเตียงแต่งตัว เปิดผมที่หน้าผากของเว่ยมี่ออกเบา ๆ แล้วจุมพิตที่หน้าผากเบา ๆ หนึ่งที:
"วางใจเถอะ ไม่ว่าแคว้นแพ็กเจจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะรับหน้าที่ดูแลเอง"
"ข้า ตอบตกลงแล้ว!"
เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้วผลักประตูห้องบรรทมออก ก็พบกับซวงเอ๋อร์ที่หน้ายังแดงระเรื่ออยู่
เฉินเฟิงมองเจ้าก้อนน้ำแข็งนี่อย่างขบขัน แล้วพูดหยอกเย้า:
"อิจฉารึ?"
"ถุย——"
"หากคิด ก็บอกข้าได้นะ เจ้าเป็นคนของไท่จื่อเฟย ในต้าเจินเรียกว่าสาวใช้หอของข้า มีอะไรให้เขินอายกันเล่า......"
"กริ้ง——"
เว่ยมี่ชักดาบยาวออกมา จ้องเฉินเฟิงด้วยสายตาเย็นชา: