เย่ลวี่หยวนรีบค้อมกายคำนับเฉินเฟิงเพื่อแสดงความขอบคุณ น้ำเสียงจริงใจอย่างยิ่ง
“ขอบพระทัยฝ่าพระบาทที่ทรงเห็นอกเห็นใจ มีกองบัญชาการหลินอยู่คอยช่วยเหลือ กระหม่อมก็วางใจได้อย่างสิ้นเชิง เป่ยอันย่อมไม่เกิดความวุ่นวายขึ้นอีกเป็นแน่”
เฉินเฟิงเหลือบมองเขาอย่างเรียบเฉย ก่อนเอ่ยกำชับทีละคำอย่างหนักแน่น
“ข้าทิ้งคนไว้ให้เจ้า มิใช่เพื่อให้เจ้าทอดทิ้งหน้าที่ งานปกครองบ้านเมืองอันจุกจิกยังคงต้องจัดการตามเดิม เรื่องเหล่านี้ยังเป็นหน้าที่ของเจ้า”
“หลินเซียวรับผิดชอบเพียงสองเรื่อง ช่วยเจ้ากวาดล้างพรรคพวกที่ยังหลงเหลือของเย่ลวี่ไท่ ปราบปรามผู้ก่อความวุ่นวายทั้งปวง และจับตายุทโธปกรณ์กับการป้องกันชายแดนของเป่ยอัน รักษาด่านสำคัญทุกแห่ง ไม่ให้คนภายนอกฉวยโอกาสก่อเรื่อง”
“พวกเจ้าสองคนต่างทำหน้าที่ของตน ประสานงานกันให้ดี ห้ามบ่ายเบี่ยงโยนความรับผิดชอบ และห้ามระแวงหรือชิงดีชิงเด่นกันลับหลัง หากเป่ยอันเกิดความวุ่นวายขึ้นอีกแม้แต่น้อย ข้าจะเอาโทษพวกเจ้าทั้งสอง”
เย่ลวี่หยวนรีบพยักหน้าหนักแน่น ท่าทีเคารพนอบน้อมอย่างยิ่ง
“กระหม่อมจะจดจำพระดำรัสของฝ่าพระบาทไว้! ย่อมให้ความร่วมมือกับหัวหน้าหลินอย่างสุดกำลัง ปฏิบัติหน้าที่โดยสงบเสงี่ยม ไม่ก่อเรื่องเป็นแน่!”
ยามนี้เขาไม่กล้าบิดพลิ้วแม้แต่น้อยจริง ๆ
เป่ยอันในเวลานี้ กล่าวได้ว่าอยู่ในกำมือของเฉินเฟิงทั้งหมด เขาไม่มีความกล้าพอจะหาเรื่องใส่ตัวแม้แต่นิดเดียว
หลินเซียวก็รีบแสดงท่าทีเช่นกัน
“ฝ่าพระบาทโปรดวางพระทัย ข้าน้อยจะรักษาหน้าที่ของตนอย่างเคร่งครัด ช่วยเย่ลวี่หยวนประคองสถานการณ์ในเป่ยอัน กวาดล้างเศษซากฝ่ายกบฏและเฝ้ารักษาชายแดน จะไม่ปล่อยให้แนวหลังเกิดข้อผิดพลาดใด ๆ รอฝ่าพระบาทเสด็จกลับมาตรวจสอบพ่ะย่ะค่ะ!”