เฉินเฟิงกล่าวต่อ น้ำเสียงไม่หนักแน่นนัก ทว่าทุกถ้อยคำล้วนทรงพลัง
“วันนี้ข้าจะบอกเจ้าให้ชัดเจน ข้าเคยรับปากว่าจะช่วยเจ้าสงบศึกภายในเป่ยอัน และช่วยประคองสิ่งที่เจ้าสร้างมา คำมั่นนี้ข้าไม่มีวันกลับคำ”
เย่ลวี่หยวนเงยหน้าขึ้นฉับพลัน
แววตาเผยประกายขึ้นวูบหนึ่ง ทว่าความกระวนกระวายในใจยังไม่จางหาย
เฉินเฟิงกลับเปลี่ยนเรื่อง กล่าวต่อว่า
“แต่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เจ้าต้องยอมรับความจริง จิตใจเจ้าอ่อนเกินไป ให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ส่วนตัวมากเกินควร ยิ่งไปกว่านั้น เกือบทำให้ทหารสามหมื่นนายของข้าต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย ยามคับขันกลับแบกรับภาพรวมไม่ไหว ทั้งไม่อาจรับภาระปกครองดินแดนแห่งหนึ่งได้”
“วันนี้มารดาเจ้าถูกจับเป็นตัวประกัน เจ้าก็กล้าทอดทิ้งชีวิตของทหารสามหมื่นนายและสิ่งที่เจ้าสร้างมาในเป่ยอัน ยอมจำนนโดยไม่ไตร่ตรอง หากวันหน้ามีเหตุผันแปรอีก และมีคนจับจุดอ่อนของเจ้าไว้ เจ้ายังจะทอดทิ้งทุกสิ่งอีกหรือ?”
เย่ลวี่หยวนถูกถามจนพูดไม่ออก
ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่กลับโต้แย้งไม่ได้แม้สักคำ
เขารู้ดีว่าเฉินเฟิงกล่าวถูกทุกประการ
เมื่อครู่เขาไม่อาจคำนึงถึงสิ่งใดได้จริง ๆ ในหัวมีเพียงการช่วยมารดา ไม่เคยนึกถึงทหารหลายหมื่นนายที่อยู่เบื้องหลัง หรืออนาคตของเป่ยอันทั้งแคว้น
ลองคิดในมุมกลับ หากเขาเป็นเฉินเฟิง ย่อมไม่มีทางวางใจมอบเป่ยอันอันกว้างใหญ่ให้คนที่เผชิญเรื่องราวก็สับสนวุ่นวาย และเห็นแก่ความสัมพันธ์ส่วนตัวมากกว่าส่วนรวมเช่นตน
เฉินเฟิงมองท่าทีเงียบงันของเขาแล้วกล่าวต่อ “ข้ายอมให้เจ้าปกครองเป่ยอันต่อไป ดูแลดินแดนผืนนี้และดำรงตำแหน่งสูงได้ดังเดิม แต่ตั้งแต่นี้ไป เป่ยอันจะไม่เป็นแคว้นอิสระอีก”
สิ้นคำนี้ รูม่านตาของเย่ลวี่หยวนสั่นไหว หัวใจวูบลง ก่อนดิ่งสู่ก้นบึ้ง