แม่ทัพอีกคนรีบกล่าวคล้อยตามว่า:
“จริงด้วย ฝ่าพระบาท องค์ชายสามหมายใช้ไท่จื่อเฟยข่มขู่พระองค์อย่างแน่วแน่ ทั้งยังวางแผนสังหารที่ไม่มีทางรอดเอาไว้ พวกเราจะบุ่มบ่ามไม่ได้เป็นอันขาด หากผิดพลาดแม้แต่น้อย ผลที่ตามมาย่อมเกินกว่าจะคาดคิด!”
ทุกคนต่างพูดเสริมกันคนละคำสองคำ ล้วนเป็นถ้อยคำห่วงใยและทัดทาน
ทุกคนมองออก
กระดานหมากครานี้ เฉินอิงลงมืออย่างโหดเหี้ยม แทบไม่มีหนทางพลิกสถานการณ์
เฉินเฟิงนิ่งเงียบอยู่นาน ไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว ไอเย็นในดวงตายิ่งทวีความเข้มข้น
ในใจเขารู้ดียิ่งกว่าใครว่า ทุกคนพูดล้วนเป็นความจริง
หากบุกโจมตีเต็มกำลัง เว่ยมี่ต้องตายแน่
หากส่งคนลอบเข้าไป โอกาสสำเร็จริบหรี่
หากยืดเยื้อต่อไป เมื่อเฉินอิงไม่บรรลุเป้าหมาย ไม่ช้าก็เร็วต้องลงมือกับเว่ยมี่ ยิ่งปล่อยไว้นานยิ่งเกิดเหตุไม่คาดฝัน
ข้อดีข้อเสียแต่ละประการโคจรปะทะกันอย่างรวดเร็วในห้วงความคิดของเขา
ซวงเอ๋อร์มองท่าทางนิ่งเงียบอัดอั้นของเขา
ในใจร้อนรนกระวนกระวาย จนอดเอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงเบาไม่ได้:
“ฝ่าพระบาท ในจดหมาย ตัวต่อตัวก็กล่าวไว้แล้วว่า ขอให้พระองค์ทรงใจเย็นเป็นมั่น อย่าเสด็จกลับเมืองหลวงไปเสี่ยงอันตรายโดยพลการ องค์ชายสามจงใจล่อให้พระองค์กลับไป เขาคำนวณไว้แล้วว่าพระองค์ต้องร้อนพระทัย คิดฉวยโอกาสวางแผนกักขังพระองค์”
“ยามนี้พระองค์กุมกำลังทหารจำนวนมาก บัญชาการอยู่ชายแดนตะวันตก เป็นกำลังสำคัญยิ่งของราชสำนัก ขอเพียงพระองค์ประทับมั่นอยู่ชายแดนตะวันตก องค์ชายสามก็ย่อมเกรงว่าจะกระทบตนเอง จึงไม่กล้าทำร้ายฮูหยินโดยง่าย หากพระองค์เสด็จกลับเมืองหลวงเพียงลำพัง ครั้นตกหลุมพราง มิใช่เพียงฮูหยินจะตกอยู่ในอันตราย แม้แต่พระองค์และแผนการทั้งหมดของพวกเราก็จะพ่ายแพ้ยับเยิน”
คำเกลี้ยกล่อมของซวงเอ๋อร์ล้วนมีเหตุผล ทุกข้อเป็นทางเลือกที่สุขุมและรอบคอบที่สุด