เย่ลวี่ไท่ยืนอยู่หน้ากองทัพ
นิ้วมือกำด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
หางตากวาดมองทหารหนีตายหลายพันนายที่เหลืออยู่ด้านหลัง ทุกคนต่างมีสีหน้าลังเล
หลายคนลอบมองพลธนูที่เรียงรายแน่นขนัดอยู่บนเนินเขา ในใจถอดใจไปนานแล้ว
ทุกถ้อยคำที่เฉินเฟิงกล่าวล้วนแทงใจดำของเขา
เขารู้ดีว่ากำลังพลเพียงเท่านี้ในมือ
ไม่มีทางต้านการยิงธนูพร้อมกันจากบนเนินเขาได้แม้แต่ระลอกเดียว
วันนี้เขาจับพระสนมหลิ่วเป็นตัวประกัน ก็เพียงเดิมพันว่าเย่ลวี่หยวนจะกตัญญูจนยอมทิ้งศึกและยอมจำนน
แต่เขาคาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง
ว่าจะมีเฉินเฟิงโผล่มาขัดขวางกลางทาง อีกฝ่ายมองออกทันทีว่าเขาไม่กล้าลงมือสังหารจริง ๆ
หากสังหารพระสนมหลิ่วด้วยดาบจริง
ทหารเป่ยอันเบื้องล่างย่อมเกลียดชังเขาจนเข้ากระดูก ถึงยามนั้นไม่ต้องรอให้ศัตรูลงมือ ทหารองครักษ์รอบกายก็อาจแปรพักตร์ได้
แต่หากปล่อยตัวประกันไปเช่นนี้
ก็เท่ากับทิ้งหมากต่อรองเพียงชิ้นเดียวที่ใช้รักษาชีวิตด้วยมือตนเอง เขาย่อมไม่ยินยอม
เย่ลวี่หยวนเห็นเย่ลวี่ไท่ไม่ตอบอยู่นาน ดวงตาแดงก่ำราวกับโลหิตจะหยดออกมา
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ความ
“พี่สาม ท่านต้องการสิ่งใดก็พูดมาเถิด ทั้งแผ่นดินที่ได้ครอง อำนาจทหาร และเส้นแร่ ข้าจะแบ่งให้ท่านทั้งหมด ขอเพียงท่านยกดาบที่จ่อคอเสด็จแม่ลง!”
พระสนมหลิ่วถูกมัดด้วยเชือกป่านหยาบจนขยับตัวไม่ได้
ปากถูกอุดด้วยผ้า ทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้
นางส่ายศีรษะไม่หยุด น้ำตารินไหลจากหางตาลงมาตามแก้ม
สายตาจับจ้องเย่ลวี่หยวนแน่วนิ่ง พยายามส่งสัญญาณสุดชีวิตมิให้เขายอมอ่อนข้อ
พระสนมหลิ่วเข้าใจแจ่มแจ้งว่าเย่ลวี่ไท่เป็นคนใจแคบ
ต่อให้เย่ลวี่หยวนยอมสละอำนาจทั้งหมด อีกฝ่ายก็ไม่มีทางปล่อยแม่ลูกพวกนางไปง่าย ๆ