เฉินเฟิงเอ่ยปลอบเสียงเบา
หลังฟังการจัดการทั้งหมด เย่ลวี่หลี่ก็คลายใจลงเล็กน้อย ทว่าภายในยังคงกระวนกระวาย สายตาจับจ้องพระสนมหลิ่วเบื้องล่างหุบเขาไม่กล้าคลาด
เย่ลวี่ไท่เดินไปเดินมาอยู่เบื้องล่างหุบเขา ภายในใจต่อสู้ดิ้นรนไม่หยุด
เขารู้ดีว่าเงื่อนไขของเฉินเฟิงเป็นหนทางรอดเพียงหนึ่งเดียวในยามนี้ ทว่าเขายังตัดใจจากหมากต่อรองที่อยู่ในมือไม่ได้
หลังเผชิญหน้ากันอยู่ครึ่งเค่อ ชนวนดินปืนที่ซุ่มวางไว้สองฝั่งหุบเขาก็ถูกจุดไปเกือบหมดแล้ว
เพียงเฉินเฟิงออกคำสั่ง ก็จะระเบิดขึ้นทันที
พลธนูบนเนินเขาต่างเตรียมพร้อม หัวลูกธนูที่เรียงแน่นขนัดกดดันเขาจนแทบหายใจไม่ออก
ทหารองครักษ์ด้านหลังขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเย่ลวี่ไท่เพื่อเกลี้ยกล่อมว่า
“ฝ่าพระบาท ยอมรับความพ่ายแพ้เถิด ขอเพียงรักษาชีวิตไว้ก็ยังมีโอกาสกลับมาตั้งตัว หากสังหารพระสนมหลิ่วจริง วันนี้พวกเราต้องตายอยู่ที่นี่เป็นแน่”
เมื่อทหารองครักษ์ข้างกายพากันเกลี้ยกล่อม ความแข็งขืนที่เหลืออยู่ในใจเย่ลวี่ไท่ก็พังทลายลงโดยสิ้นเชิง
เขาถลึงตามองพระสนมหลิ่วตรงหน้าอย่างดุดัน
จากนั้นเงยหน้ามองเฉินเฟิงบนเนินเขา ก่อนกัดฟันยอมจำนน
“ได้ ข้ารับเงื่อนไขของเจ้า แต่เจ้าต้องให้ทหารบนเส้นทางเขาฝั่งตะวันตกถอยออกไปทั้งหมด ห้ามซุ่มโจมตีข้าเป็นอันขาด!”
เฉินเฟิงตอบรับทันที
“ไม่มีปัญหา ข้าจะออกคำสั่งเดี๋ยวนี้ ให้ทหารที่ซุ่มอยู่ทางฝั่งตะวันตกเปิดทาง จะไม่ขัดขวางเจ้าในการถอนกำลัง”
กล่าวจบ
เขายกมือส่งสัญญาณให้ทหารองครักษ์ใกล้ชิดโบกธงสัญญาณ
ธงสีเขียวผืนหนึ่งพลันชูขึ้นจากยอดเนินเขา
กองซุ่มบนเส้นทางเขาฝั่งตะวันตกของหุบเขาต่างถอยหลีก เปิดทางเล็ก ๆ ที่มุ่งตรงสู่ป่าภูเขา