น้ำเสียงของเฉินเฟิงหนักแน่นไร้ซึ่งความลังเล แฝงไว้ด้วยอำนาจอันน่าเกรงขามอย่างยิ่ง
“ในช่วงที่ข้าไม่อยู่ กองกำลังทั้งหมดในชายแดนตะวันตกให้แม่ทัพฟางต้าโฉวเป็นผู้บัญชาการร่วมกัน รักษาชายแดนอย่างเข้มงวด ห้ามเคลื่อนกำลังครั้งใหญ่โดยพลการ ห้ามเป็นฝ่ายก่อความขัดแย้ง ทุกอย่างให้หยุดนิ่งไว้ ทำเสมือนว่าข้ายังคงบัญชาการอยู่แนวหน้ากับกองทัพ ห้ามให้เมืองหลวงล่วงรู้ความผิดปกติแม้แต่น้อย”
“ผู้ใดกล้ากระทำการโดยพลการ ทำลายแผนการของข้า จงลงโทษตามกฎทัพ”
เหล่าแม่ทัพต่างค้อมกายพร้อมกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความอับจนหนทาง ทว่าทำได้เพียงปฏิบัติตามคำสั่งทหาร
“กระหม่อมรับบัญชา!”
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีผู้ใดเปลี่ยนพระทัยฝ่าพระบาทได้
เฉินเฟิงจัดแจงเรื่องราวต่อจากนั้นอย่างรวดเร็ว เป็นระเบียบชัดเจน
“ซวงเอ๋อร์ เจ้าจงควบม้ากลับไปทันที แล้วลอบส่งข่าวถึงตัวต่อตัว บอกนางว่า ภายในสามวันข้าจะลอบไปถึงเมืองหลวงอย่างแน่นอน ให้นางประคองสถานการณ์ไว้ อย่ากระทำการบุ่มบ่าม อย่าพยายามสืบค้น จงซ่อนตัวรอคำสั่งอย่างสงบ รักษาเบาะแสที่มีอยู่ไว้ รอข้าไปสมทบ”
“อีกเรื่อง ให้จิงเฉาคอยจับตาความเคลื่อนไหวขององค์ชายสามต่อไป บันทึกเส้นทางและการวางกำลังของเขา เตรียมพร้อมรับข้าได้ทุกเมื่อ”
ซวงเอ๋อร์ข่มความกังวลในใจลง แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ทราบแล้ว ฝ่าพระบาท ข้าจะออกเดินทางไปส่งข่าวทันที!”
เฉินเฟิงสูดลมหายใจลึก ข่มอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ในใจ
เมื่อนึกถึงเว่ยมี่ที่ถูกจองจำอยู่ในเรือนพักร้างอันหนาวเหน็บและห่างไกล
ทุกวันนางต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไร้ผู้ช่วยเหลือ อีกทั้งยังเผชิญภัยคุกคามถึงชีวิตอยู่ตลอด จะกล่าวว่าเขาไม่ร้อนใจเลยย่อมเป็นไปไม่ได้