"วันก่อนปรุงยาเกือบครึ่งเตาหลอมแตก เศษเหล็กกระเด็นไปไกลนัก เห็นชัดว่าเจ้าทำผิดกติกา ใส่กำมะถันเกินไปสามส่วน! ตำรับนี้เขียนไว้ชัดแจ้ง เจ้ากลับดื้อรั้นทำตามอำเภอใจ!" ช่างผู้พี่ส่ายหน้าขมวดคิ้ว กำหมัดแน่น ท่าทางเดือดดาล เสียงดังพอให้ผู้ซ่อนเร้นอยู่ในที่มืดได้ยินทั่วถ้วน
ช่างหนุ่มก็ไม่ยอมลดราวาศอก ผงกคอเถียงกลับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรน:
"เจ้าพูดเพ้อเจ้อ! เห็นชัดว่าดินประสิวไม่พอ เติมไฟแรงเกินไป จึงทำลายยาในเตาหมดทั้งเตา! นี่คือตำรับเพลิงฟ้าที่ฝ่าบาททรงมอบให้เป็นการส่วนตัว ใครจะกล้าแก้ไขโดยพลการ? ข้าจะว่า เจ้าต่างหากที่ควบคุมไฟไม่เหมาะสม"
"ยังกล้าเถียงอีก เมื่อวานร่างตำรับที่ตรวจสอบ ข้าวางไว้บนโต๊ะหินด้านนอก หากหายไป หัวของเราทั้งสองคนต้องหลุดจากบ่า รีบไปหาทันที หากถูกผู้อื่นเก็บไป พวกเราจบเห่กันทั้งหมด"
ทั้งสองทะเลาะกันจนหน้าดำคร่ำเครียด ต่างไม่ยอมใคร
ถ้อยคำทุกคำล้วนเอ่ยถึง "ดินระเบิด" "ตำรับลับ" "ฝ่าบาททรงมอบเป็นการส่วนตัว" "เตาหลอมแตก"
สายลับที่ซ่อนตัวอยู่หลังกองหญ้าริมกำแพงและหลังต้นไม้ ฟังแล้วหัวใจเต้นแรงแทบหลุดจากอก
ลมหายใจถี่ขึ้น จ้องมองทั้งสองคนไม่กะพริบตา
เกรงว่าจะพลาดแม้เพียงครึ่งคำ รีบจดจำ "รายละเอียดสำคัญ" ในข้อโต้แย้งของทั้งสองไว้ในใจ
ทะเลาะกันอยู่ครู่หนึ่ง
ทั้งสองแสร้งทำเป็นโกรธเคืองแล้วหันหลังเดินจากไป
ช่างผู้พี่เดินผ่านโต๊ะหินเขียวหน้านอกโรงงาน ปลายแขนเสื้อกวาดไปอย่างจงใจ
ทำให้ร่างตำรับปลอมที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อหลุดร่วงลงมา แล้วแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
ก้าวเท้าอย่างเร่งรีบเดินห่างออกไป เหลือเพียงร่างตำรับที่ยับยู่ยี่และเปื้อนฝุ่น