"ต้องการคำอธิบายใช่ไหม ข้าให้เอง"
เฉินเฟิงรับคำพูดต่อ พลางหยิบสมุดรายชื่อออกมา ยิ้มบางๆ พลางกล่าว:
"คุกกระทรวงยุติธรรม มีนักโทษสำคัญถูกคุมขังรวม 1,921 คน ในจำนวนนี้เป็นขุนนางที่ทุจริตรับสินบน 273 คน เป็นคนร้ายวางเพลิงฆ่าคน 179 คน ที่เหลือเป็นหัวหน้าโจรที่ถูกส่งมาจากเมืองหลวงและทั่วประเทศ..."
"หากคน 1,921 คนนี้แหกคุกออกมาหมดล่ะ?"
"ไม่ต้องพูดถึงการสังหารรองเสนาบดีกระทรวงยุติธรรมคนหนึ่ง แม้แต่เสนาบดีกระทรวงยุติธรรมอย่างท่านเองก็หนีความผิดไม่พ้น!"
คำพูดของเฉินเฟิงตรงประเด็นทันที
ผู้ที่มีคุณสมบัติถูกคุมขังในคุกกระทรวงยุติธรรม ล้วนเป็นนักโทษหนักทั้งสิ้น สถานที่สำคัญเช่นนี้ หากนักโทษแหกคุกออกมาหมด ท่านเสนาบดีจะยังอยู่ในตำแหน่งต่อไปได้อีกหรือ?
"ฮึ ไร้สาระสิ้นดี"
หวงว่านซานทนไม่ไหวจริงๆ ต่อให้คิดให้ตายก็คาดไม่ถึงว่าเฉินเฟิงจะหาข้ออ้างเลวร้ายเช่นนี้มาลบล้าง
ที่นี่คือคุกกระทรวงยุติธรรม ไม่ต้องพูดถึงคนกว่าพันคนแหกคุกออกมาหมด ต่อให้หนีไปหนึ่งในสาม เขาผู้เป็นเสนาบดีก็ต้องเสียหัว
มีเสียงดังพับ คุกเข่าลงต่อหน้าเฉินเทียนหลาน พร่ำร้องด้วยน้ำเสียงสะอื้น:
"ฝ่าบาทโปรดช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด องค์ไท่จื่อใส่ร้ายข้าพเจ้าเช่นนี้ ไม่ใช่จริตขององค์รัชทายาท ขอฝ่าบาทลงโทษองค์ไท่จื่ออย่างหนัก"
เมื่อหวงว่านซานคุกเข่า ขุนนางในกลุ่มขุนนางบุ๋นคนอื่นๆ ยิ่งถือโอกาสขยายความ คุกเข่าลงพร้อมกันกว่าสิบคน:
"ข้าพเจ้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของเสนาบดีหวง ต้องลงโทษองค์ไท่จื่ออย่างหนัก การใส่ร้ายครั้งนี้ทำให้เหล่าขุนนางเก่าหนาวใจยิ่งนัก"
"ฝ่าบาท โปรดมีพระบัญชาโดยเร็ว การกระทำขององค์ไท่จื่อครั้งนี้ ต่างอะไรกับพวกหมอผีหลอกลวงประชาชน"
"ข้าพเจ้าขอเสนอ ให้ปลดองค์ไท่จื่อออกจากตำแหน่งรัชทายาททันที ลดเป็นสามัญชนแล้วเนรเทศไปหลิงหนาน แผ่นดินต้าเจินในอนาคต มอบให้เขาถือไว้ไม่ได้เด็ดขาด"