ในห้องพระตำหนัก
เมื่อองครักษ์ลับรายงานฝ่าบาทเฉินเทียนหลานถึงการกระทำขององค์ไท่จื่อที่สังหารรองเสนาบดีกระทรวงยุติธรรมหลี่จางแล้ว
ตามติดมา องค์ชายสามเฉินอิงที่เพิ่งกลับมาจากการเผชิญหน้ากับกำแพง ยังมิทันได้พักผ่อน รวมถึงจิ้งกั๋วกงจ้าวอู๋จี๋ และเสนาบดีทั้งหกกระทรวง...
มาถึงพร้อมหน้ากันทั้งหมด
เสนาบดีกระทรวงยุติธรรมคุกเข่าลงร่ำไห้:
"ฝ่าบาท องค์ไท่จื่อเกินไปแล้ว ฆ่าขุนนางชั้นสี่ของราชสำนักโดยไร้เหตุผล สมควรได้รับโทษทัณฑ์อันหนักหน่วง"
"ใช่แล้วฝ่าบาท กระหม่อมขอพระบรมราชานุญาต ถอดองค์ไท่จื่อออกจากตำแหน่งรัชทายาท ลดเป็นสามัญชนเนรเทศไปหลิงหนาน..."
"กระหม่อม ขอสนับสนุน!"
"กระหม่อม ขอสนับสนุน!"
เสียงเรียกร้องเป็นไปอย่างพร้อมเพรียง ในห้องพระตำหนัก เสียงประณามเฉินเฟิงดังไม่ขาดสาย เฉินอิงตื่นเต้นจนร่างกายสั่นเทา
ดีเกินไป
เรื่องน่ายินดีที่ไม่คาดคิดนี้มาเร็วเกินคาด ยังไม่ทันได้ลงมือเอง เฉินเฟิงกลับหาเรื่องใส่ตัวเองก่อน
พี่ชายผู้โง่เขลาของข้า ข้าควรพูดอะไรดีนะ
คลื่นลูกหนึ่งยังไม่สงบ คลื่นลูกใหม่ก็ซัดเข้ามา บัดนี้ข้าไม่อยากขึ้นสู่ตำแหน่งไท่จื่อก็คงไม่ได้แล้ว
ฮ่าฮ่าฮ่า
กำลังจะร่วมประณามไท่จื่อพร้อมกับเหล่าขุนนาง จ้าวอู๋จี๋ผู้เจ้าเล่ห์ก็กระแอมไอเบา ๆ และชำเลืองตามองเป็นเชิง
หากไม่แสดงตนในยามนี้ จะรอเวลาใดเล่า?
เฉินอิงเห็นผู้เป็นตาแอบส่งสายตาให้ ก็ตะลึงไปเล็กน้อย ยังไม่ทันตั้งตัว
ตาทำอะไร?
จ้าวอู๋จี๋เห็นเขายังไม่เข้าใจ ก็รู้สึกจนปัญญา พูดสองคำออกมาลอดไรฟัน:
"ขอโทษแทน"
สองคำนั้นเอ่ยออกมา เฉินอิงก็เข้าใจทันที