องครักษ์ลับรับคำสั่งแล้วออกเดินทางทันที พวกเขาเป็นกำลังพลส่วนพระองค์ของฮ่องเต้ ต่างมีฝีมือวรยุทธสูงส่ง เก่งกาจยิ่งนัก
เพียงไม่นาน ก็วางร่างแหสวรรค์รอบตรอกชิงสือไว้แน่นหนา
รอเพียงจัดการหลี่มู่ไป๋
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยก็คือ ไม่คิดว่าจิงเฉาจะยังซ่อนอยู่ที่นี่ กำลังหมอบอยู่บนหลังคาเรือนชาวบ้านแห่งหนึ่ง ท่าทางลับๆ ล่อๆ
องครักษ์ลับก็ไม่คิดให้มากความ ปล่อยวางเสีย ทำงานที่ฝ่าบาททรงมอบหมายให้สำเร็จก่อน
การจัดการคนต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญ
ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายเตรียมพร้อมแล้ว ก็เห็นประตูจวนตระกูลเซียวเปิดออก หลี่มู่ไป๋ก้มหน้าคอตก สีหน้าเจ็บอกเจ็บใจเดินออกจากจวน
หลังจากเฉินเฟิงจากไป เขาคิดจะอยู่ต่อหน้านางเซียวหงอิงและท่านยาย กล่าวเยาะเย้ยองค์ไท่จื่ออย่างรุนแรง ว่าที่แต่งตำราต่อนั้นไม่เข้าท่าอย่างยิ่ง
แต่ย่ากับหลานไม่ได้ให้โอกาสเขา เซียวหงอิงไม่พูดสักคำ อุ้มตำราพิชัยสงครามกลับห้องไปศึกษา ส่วนท่านยายบอกว่าร่างกายไม่สบาย ตามนางเซียวหงอิงไปด้วยกัน
ปล่อยให้หลี่มู่ไป๋ยืนค้างอยู่ตรงนั้น
เจ้าคนนี้ไม่ยอมแพ้ คอยอยู่ที่ห้องรับแขก แต่รออย่างไรก็ไม่เห็นเซียวหงอิงออกมา สุดท้ายก็ต้องหาข้ออ้างกลับไป
ออกจากจวนตระกูลเซียว เจ้าคนนี้ก็บ่นพึมพำไม่หยุดปาก:
"ฮึ! องค์ไท่จื่อหมาบ้าจะแต่งอะไรได้เลิศเลอ ข้าจะรอดูเจ้าขอโทษข้าเอง"
เขาเพียงมองตัวหนังสือสองสามบรรทัดของเฉินเฟิง ก็สรุปว่าระดับของอีกฝ่ายต่ำต้อยนัก เพราะตัวหนังสือยังไม่ได้มาตรฐาน จะไปพูดถึงการแต่งตำราพิชัยสงครามต่อได้อย่างไร