วันรุ่งขึ้น ณ ท้องพระโรง
การประชุมราชสำนักใหญ่
ไม่เหมือนทุกครา ในการประชุมใหญ่ทุกต้นเดือน ทุกตำแหน่งตั้งแต่สี่ขั้นขึ้นไปในเมืองหลวง ต้องเข้าร่วมทั้งหมด
เฉินเทียนหลานนั่งสูงบนบัลลังก์มังกร อารมณ์ดีที่มีอยู่เดิม กลับถูกทำลายลงสิ้นด้วยฎีกาฉบับแล้วฉบับเล่า
รายงานด่วนจากชายแดน กองกำลังทูฟานยกพลมาใหญ่ ยึดหัวเมืองสามสิบหกแห่งรอบดินแดนตะวันตกได้ทั้งหมด
ที่ชายแดนต้าเจิน ตั้งทัพสองแสนนาย
กลุ่มขุนนางบู๊ซึ่งมีเซวียจั้นเป็นหัวหน้า อาสาออกโรงเอง เสนอให้ราชสำนักส่งกำลังเสริมไปชายแดนเตรียมรับศึก ป้องกันทูฟานจู่โจมกะทันหัน
กลุ่มขุนนางบุ๋นซึ่งมีจ้าวอู๋จี๋เป็นหัวหน้า กลับเสนอให้นิ่งอยู่กับที่ ห้ามเพิ่มทัพเด็ดขาด เกรงจะไปยั่วโทสะชาวทูฟาน
ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นบู๊ต่างเสนอความเห็นกันคนละทาง เถียงกันจนไม่รู้จบ การประชุมกินเวลาสองยามเต็ม สุดท้ายไม่ผิดคาด เฉินเทียนหลานรับข้อเสนอของจ้าวอู๋จี๋
คุมกำลังไว้ที่เดิม ส่งทูตนำของขวัญอันมีค่าเข้าไปในดินแดนตะวันตก ปลอบประโลมทูฟาน และสืบให้รู้เจตนาที่แท้จริงของอีกฝ่าย
เรื่องนี้ผ่านพ้นไป บรรยากาศตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง
เฉินเทียนหลานถอนหายใจยาว ส่งสายตาให้ขันทีผู้ถือตราประจำกายข้างกาย ฝ่ายหลังเข้าใจทันที ร้องบัญชีเสียงสูงว่า:
"มีฎีกาขอเข้าเฝ้า"
เสียงจบลง ภายในราชสำนักเงียบกริบ เซวียจั้นที่เสนอให้เพิ่มทัพ ช่างบัดนี้มีอารมณ์ย่ำแย่ยิ่งนัก กำลังเตรียมจะเลิกประชุม
ยามนี้เอง ขุนนางกรมพิธีการคนหนึ่งก้าวออกมา เป็นพวกของจ้าวอู๋จี๋:
"กราบทูลฝ่าบาท สถานการณ์ทูฟานยังไม่ชัดเจน ข้าพระพุทธเจ้าว่าเราควรเตรียมการไว้แต่เนิ่นๆ"
"การล่าเนื้อเขาจินผิงซึ่งเคยจัดปีละครั้ง ไม่ได้จัดมาสิบปีแล้ว"
"นายทัพหนุ่มจำนวนมากยังไม่ผ่านการพิสูจน์ในสนามรบ กระหม่อมจึงเสนอว่า วันที่สิบห้าเดือนนี้เป็นวันมงคล ฟื้นฟูการล่าเนื้อขึ้นมาเถิด จะได้เพิ่มขวัญกำลังใจทหาร และฝึกฝนทักษะการรบจริงของเหล่าทหารไปพร้อมกัน"
คำพูดจบลง กลุ่มขุนนางบู๊ถึงกับตะลึงพร้อมกัน
บัดซบ!