ทั้งพระราชวังกลับเข้าสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง ทุกคนรอคอยพระบรมราชวินิจฉัย
ครู่หนึ่ง
ฮ่องเต้จึงทรงมีพระสุรเสียงช้าๆ ฟังไม่ออกว่าพระพิโรธหรือยินดี ทว่ากลับเต็มไปด้วยพระเดชานุภาพขององค์จักรพรรดิที่ไม่อาจโต้แย้งได้
"มีพระบรมราชโองการ"
"องค์ไท่จื่อเฉินเฟิง มีความชอบในการป้องกันชายแดน ปราบปรามดินแดนตะวันตก สงบชนเผ่าใต้การปกครอง ทำงานหนักและได้ผลดี จึงพระราชทานทองคำหนึ่งพันตำลึง แพรพรรณร้อยพับ เพื่อเป็นรางวัล"
พระสุรเสียงเพิ่งจบลง
ทั่วทั้งพระที่นั่งก็โกลาหล
ทุกคนต่างตกตะลึง
เมื่อครู่ทุกคนต่างกล่าวหาองค์ไท่จื่อก้าวร้าวล่วงเกิน เหตุใดฝ่าบาทกลับพระราชทานรางวัล?
เฉินอิงบนใบหน้าที่สำรวมแข็งทื่อทันที ใจหนักอึ้ง เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะตั้งสติ พระสุรเสียงของฮ่องเต้ก็เย็นลงในทันใด แฝงไว้ด้วยความแหลมคม
"แต่กฎเกณฑ์ชายแดนจะละเลยมิได้ จิตใจของชนเผ่าใต้การปกครองจะคิดเอาแต่ได้มิได้ ให้ส่งขุนนางผู้ตรวจการจากส่วนกลางเดินทางไปยังเมืองเจิ้นหยวนทันที ตรวจสอบบัญชีทรัพย์สินชายแดน คลังอาวุธ และระบบโรงงาน ชนเผ่าที่ขึ้นตรงทั้งหมดในดินแดนตะวันตก บัญชีทรัพย์สินและธัญญาหารที่ได้มา ให้บันทึกลงในสมุดราชการทั้งหมด อยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงการคลังและกรมทหาร"
"องค์ไท่จื่อดูแลกองทัพชายแดน รักษาดินแดนตะวันตก ยังคงป้องกันนอกด่าน แต่การงาน บุคลากร ทรัพย์สิน และอาวุธนอกด่าน ตั้งแต่นี้ไปต้องขึ้นตรงต่อส่วนกลาง รายงานต่อราชสำนักทุกเดือน ห้ามตัดสินใจ ใช้สอย หรือขายเองโดยพลการ"
พระบรมราชโองการสองฉบับ
หนึ่งให้รางวัล หนึ่งยึดคืน หนึ่งอ่อน หนึ่งแข็ง
เรายอมให้เจ้าสร้างผลงาน แต่จะยอมให้เจ้ามีอำนาจมากเกินควบคุมไม่ได้
พระองค์ตรัสปิดท้ายอย่างเรียบๆ พระสุรเสียงเย็นชาและน่าเกรงขาม
"เขียนโองการ ส่งไปยังเมืองเจิ้นหยวนทันที"
เมืองเจิ้นหยวน
ความร้อนบนแท่นสูงทางเหนือยังไม่จางหาย
หัวหน้าชนเผ่าต่างๆ เพิ่งแยกย้ายกันไป สมุดบัญชีโรงงาน อาวุธยุทโธปกรณ์