"เสบียงที่ซ่อนไว้ส่วนนั้น กับพวกคนร้ายที่ปล่อยข่าวลือ ลูกไม่รู้เรื่องเลยจริง ๆ ฝ่าบาท ทุกอย่างเป็นบ่าวในจวนที่หลอกลวงทั้งเบื้องบนและล่าง อาศัยความไว้ใจที่ลูกมีให้ ไปคบคิดกับคนนอก ลอบหาประโยชน์ใส่ตัว อยากจะใช้การยุแหย่เรื่องชิงตำแหน่งรัชทายาท เพื่อหาทางเจริญก้าวหน้าให้ตัวเอง จงใจลากลูกให้จมปลักด้วย!"
"ลูกปกครองจวนไม่ดี ปล่อยให้บ่าวไพร่ก่อความชั่ว ทำให้ราชสำนักปั่นป่วน ทำให้เสด็จพ่อต้องเสียพระทัย เป็นเพราะลูกไม่มีความกตัญญู ลูกสมควรตาย แต่ลูกไม่เคยคิดจะใส่ร้ายพี่ชาย หรือโลภในตำแหน่งรัชทายาทเลย ขอเสด็จพ่อทรงไต่สวนให้กระจ่าง ขอให้เสด็จพ่อเชื่อลูกรอบนี้เถิด!"
เฉินอิงเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก
ภายในห้องพระตำหนักเงียบสงัดจนอึดอัด
คำให้การและบัญชีที่กระจัดกระจายเต็มพื้น ราวกับฝ่ามือที่ฟาดเข้าหน้าทั้งสองคนอย่างแรง
บนพระแท่นฎีกา
เฉินเทียนหลานลดสายตามองเฉินอิงที่คุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่เบื้องล่าง
ภายใต้ความโกรธที่เดือดพล่านอยู่ในใจ กลับกลืนไปด้วยความผิดหวังและความเย็นชาที่ไม่อาจหยุดยั้งได้
เขารักเจ้าชายองค์นี้เป็นพิเศษมาตั้งแต่เด็ก
เฉินอิงในใจของเขา เป็นคนนิสัยสุขุม รอบคอบ
เจ้าเล่ห์และสุขุมกว่าองค์ชายองค์อื่น ๆ
เขาคิดว่า ต่อให้เหล่าองค์ชายจะมีใจคิดถึงตำแหน่งรัชทายาท ก็ยังรู้จักธรรมเนียมขุนนาง-พ่อลูก รู้กฎหมายราชสำนัก รู้ขอบเขตและความพอดี
เขาพยายามรักษาความสมดุลในราชสำนัก แม้กระทั่งใช้สมองคิดหาทางผลักดันองค์ชายสามขึ้นสู่ตำแหน่งรัชทายาท
เพื่อความสงบของราชสำนัก และเพื่อไม่ให้เหล่าองค์ชายต้องฆ่ากันเอง ก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมในราชวงศ์
แต่เขาคิดไม่ถึงเลย
เฉินอิงดูเหมือนเป็นคนเรียบร้อย แต่ลับหลังกลับซ่อนความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ไว้เช่นนี้