เขาหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนอธิบายอย่างละเอียดต่อไป แจกแจงอุปสรรคทุกข้อให้กระจ่างแจ้ง:
“หลายวันมานี้ การป้องกันในวังหลวงเป่ยอันเข้มงวดถึงขีดสุด ยิ่งกว่าปกติหลายเท่า โดยเฉพาะเขตหวงห้ามในวังหลัง ตำหนักเย็นอันห่างไกล และบริเวณห้องลับ ล้วนเพิ่มทหารราชองครักษ์ผลัดเวรกันเฝ้าระวัง ทุกสามก้าวมีทหารลาดตระเวน ทุกห้าก้าวมีคนเฝ้ายาม ขันทีและนางกำนัลทั่วไปเข้าใกล้ไม่ได้แม้แต่ครึ่งก้าว”
“คนของหน่วยรบพิเศษที่หลินเซียวพาไปมีน้อยเกินไป จึงไม่กล้าล่วงล้ำเข้าไปสืบหาโดยพลการ หากร่องรอยถูกเปิดเผย นอกจากจะช่วยพระสนมหลิ่วออกมาไม่ได้แล้ว พวกเขาทั้งยี่สิบคนยังต้องติดอยู่ในวังเป่ยอันอ๋อง สูญเสียมากกว่าที่ได้”
เฉินเฟิงอ่านจดหมายลับในมือจนจบโดยไม่เอ่ยคำใด เนื้อหาในจดหมายไม่ต่างจากที่จิงเฉาเล่าด้วยปากแม้แต่น้อย
หลินเซียวทำสิ่งใดล้วนรอบคอบระมัดระวังมาโดยตลอด ทั้งเข้าใจกฎเกณฑ์ของการแฝงตัวสืบข่าวอย่างลึกซึ้ง ย่อมไม่หุนหันพลันแล่นอวดเก่งเป็นแน่
ที่ยังหาตำแหน่งแน่ชัดไม่พบในยามนี้ ไม่ใช่เพราะความสามารถไม่ถึง หากเป็นเพราะการป้องกันของวังหลวงเป่ยอันเข้มงวดเกินไปจริง ๆ
จิงเฉามองสีหน้าเคร่งขรึมของเฉินเฟิง แล้วอดเอ่ยถามไม่ได้:
“ฝ่าพระบาท แล้วพวกเราควรทำอย่างไรต่อ? จะให้หลินเซียวแฝงตัวสืบข่าวต่อไป หรือให้พวกเขาถอนกลับมาก่อน แล้วค่อยวางแผนกันใหม่พ่ะย่ะค่ะ?”
เฉินเฟิงยืนนิ่งอยู่กับที่
ในสมองชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียอย่างรวดเร็ว ความคิดในใจพลุ่งพล่านไม่หยุด
ประการแรก
ต้องไม่ให้หลินเซียวและคนอื่น ๆ ถอนกลับมาเด็ดขาด
กว่าจะแฝงตัวเข้าเมืองหลวงได้อย่างยากเย็น กว่าจะตั้งหลักมั่นคง และกว่าจะได้เบาะแสสำคัญว่าพระสนมหลิ่วถูกคุมขังอยู่ที่ใด