นางเซถอยไปครึ่งก้าว น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย
“คุมขัง... มิใช่กักบริเวณหรือ?”
นางปลอบใจตนเองมาตลอดว่า พระมารดาเพียงสูญเสียอิสรภาพ
แต่ยังมีอาหารการกินและที่พักพร้อม เพียงอดทนสักระยะก็พอ
คาดไม่ถึงว่าสถานการณ์จะอันตรายกว่าที่นางคิดไว้ถึงร้อยเท่า!
“ใช่”
เฉินเฟิงมิได้ปิดบัง เอ่ยตามตรงว่า
“การกักบริเวณยังพอรักษาหน้าได้ มีคนคอยดูแล และอนุญาตให้เข้าเยี่ยม แต่การคุมขังลับคือการตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ไม่มีผู้ใดเข้าเยี่ยม ไม่มีผู้ใดดูแล สภาพความเป็นอยู่ย่ำแย่ยิ่ง”
เย่ลวี่หลี่รู้สึกแสบจมูก ขอบตาแดงก่ำขึ้นในชั่วพริบตา น้ำเสียงเจือสะอื้นที่ยากจะข่มกลั้น
“เป็นเย่ลวี่ไท่ใช่หรือไม่? เป็นเขาที่ลอบก่อเรื่อง จงใจคุมขังพระมารดาข้า จงใจหลอกข้ากับอาหยวน”
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของเย่ลวี่ไท่แน่นอน
เขาเกรงกลัวน้ำหนักของพระมารดาในพระทัยเสด็จพ่อ
ทั้งยังเกรงกลัวว่านางกับพี่ชายจะคุกคามตำแหน่งรัชทายาทของเขา ดังนั้นจึงแสร้งรักษาหน้ากันเบื้องหน้า แต่กลับลงมือทรมานอย่างโหดเหี้ยมอยู่เบื้องหลัง
เฉินเฟิงมองนางที่กำลังเศร้าโศก ก่อนก้าวเข้าไปข้างหนึ่งแล้วประคองไหล่นางไว้อย่างแผ่วเบา ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“อย่าเศร้าไปเลย แม้ยังสืบไม่พบสถานที่คุมขังที่แน่ชัด แต่อย่างน้อยก็ยืนยันได้ว่าพระมารดาของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ นี่เป็นข่าวดีที่สุดแล้ว”
เขาอธิบายสถานการณ์และแผนการต่อจากนี้ให้นางฟังอย่างอดทน เพื่อให้นางคลายกังวล
“ช่วงนี้วังหลวงเป่ยอันมีการป้องกันเข้มงวดอย่างยิ่ง เขตหวงห้ามทุกแห่งรวมถึงตำหนักเย็นล้วนมีทหารเฝ้าแน่นหนา พวกหลินเซียวไม่อาจสืบลึกเข้าไปได้ในยามนี้ แต่ข้าออกคำสั่งให้พวกเขาซ่อนตัวอยู่ที่เดิม ค่อย ๆ แทรกซึมตรวจสอบหาเบาะแส จะไม่ล้มเลิกการสืบหาเป็นอันขาด”
“อีกทั้งข้าจะให้คนแจ้งเย่ลวี่หยวน พี่ชายของเจ้า ให้เขาลอบช่วยเหลือจากภายในวัง ประสานงานกับพวกเราทั้งในและนอก เพื่อหาสถานที่คุมขังพระมารดาของเจ้าให้พบโดยเร็ว”