ตะวันตกของเมืองหลวง
ห่างออกไปสามสิบลี้ หุบเขาหลงเฟิง
ภูเขาสองข้างตั้งตระหง่านสูงชัน หุบเขาแคบยาวและลึกลับ
ลมภูเขาพัดผ่านหุบเขาคำราม เสียงลมราวกับผีร้องหมาป่าหอน พอดีกลบเสียงอันแผ่วเบาในป่า
ในป่าทึบ บนหน้าผาสูง ทางแคบปากหุบเขา
ทหารพลีชีพชุดดำสามร้อยนายซ่อนตัวอย่างมิดชิด
ทุกคนกลั้นหายใจ เงี่ยหูฟัง คันธนูตึง อาวุธหลุดจากฝัก สายตามองจับที่ปากหุบเขา รอคอยเหยื่อเข้าสู่กับดักอย่างเงียบๆ
หัวหน้าทหารพลีชีพซ่อนอยู่บนยอดผาที่สูงที่สุด สายตาดุร้ายราวกับเหยี่ยว
เขาตามคำสั่งลับของจ้าวอู๋จี๋ วางร่างแหสวรรค์ไว้
บนยอดเขาฝนธนูถาโถมลงมา ในป่าทึบต่อสู้ประชิดตัว ปากหุบเขาปิดตายเส้นทางหนี
เพียงกองทัพองค์ไท่จื่อก้าวเข้าสู่กลางหุบเขา ก็จะถูกล้อมรอบจากทุกทิศทุกทาง ถูกสังหารภายในชั่วพริบตา
ฟ้าสางแล้ว ปลายทางหลวงใหญ่ ฝุ่นคลุ้ง
ทหารม้าเหล็กกองทัพกุยอี้สามพันนายเรียงแถวเป็นระเบียบ ค่อยๆ เคลื่อนมาถึงปากหุบเขาหลงเฟิง
ลมเย็นจากหุบเขาปะทะหน้า ป่าไม้มืดครึ้ม กลิ่นอายสังหารซ่อนเร้นไร้ร่องรอย
หน้าขบวนทัพ
เฉินเฟิงนั่งบนหลังม้า สายตามองผ่านหุบเขาอันลึกลับอย่างสุขุม
ในแววตาไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความสงบใสกระจ่าง
มาแล้วสินะ
ประจำที่กันแล้วสินะ
หลินเซียวลดเสียงลงรีบกระซิบด้วยความเร่งด่วน:
“ฝ่าบาท ภายในหุบเขามีกลิ่นอายผิดปกติ ลมต้องใบไม้ไหวไม่เป็นธรรมชาติ ทหารซุ่มโจมตีเตรียมพร้อมแล้ว กองทัพจะรอครู่หนึ่งก่อนเข้าหุบเขาหรือไม่?”
เฉินเฟิงริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย น้ำเสียงหนักแน่น:
“ไม่ต้อง”
“เข้ากับดัก จึงจะทำลายกับดักได้”
เขาควบม้าดึงบังเหียน ก้าวแรกเข้าสู่หุบเขาหลงเฟิง
ทหารม้าเหล็กกองทัพกุยอี้สามพันนายตามหลังอย่างเป็นระเบียบ เข้าสู่หุบเขาอย่างพร้อมเพรียง
ขบวนทัพเคลื่อนเข้าสู่ส่วนลึกอย่างช้าๆ
ทีละก้าว เดินเข้าไปยังใจกลางแดนมรณะที่ตระกูลจ้าววางแผนไว้อย่างแยบยล
บนยอดผา หัวหน้าทหารพลีชีพรูม่านตาหดทันใด นิ้วทั้งห้ากำแน่นอย่างแรง!
มาแล้ว
เหยื่อเข้าสู่กับดักโดยสมบูรณ์
ชั่วขณะถัดมา เขาตะโกนคำรามอย่างดุดัน:
“ยิงธนู!!”
ในพริบตา
บนยอดผาในป่าทึบ ฝนธนูโปรยปราย