เย่ลวี่หลี่พยักหน้าเบา ๆ มองส่งเขาหันหลังเดินออกจากกระโจม
ประตูกระโจมปิดลงเบา ๆ ตามแรงลม กั้นเสียงอึกทึกจากการฝึกซ้อมด้านนอกไว้
นางนั่งอยู่ข้างโต๊ะเพียงลำพัง มองถ้วยชาที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งยังไม่ทันเย็นชืด
ปลายนิ้วลูบไล้ลวดลายริมโต๊ะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในหัวหวนคิดถึงตำหนักข้างของเย่ากวง ตำหนักเย็นลั่วซวง และศาลาพุทธร้างที่นางเคยเห็น
นางได้แต่ภาวนาเงียบ ๆ ขอให้พระมารดาปลอดภัยไร้ทุกข์ และหวังว่าหลินเซียวกับอาเยวียนจะตามหาสถานที่คุมขังพบในเร็ววัน
ส่วนด้านนอกกระโจม เฉินเฟิงเรียกทหารองครักษ์ผู้ส่งข่าวเข้ามา
เขานำม้วนหนังสือที่จัดทำขึ้นเป็นพิเศษมา บันทึกสถานที่ลับทั้งสามแห่งที่เย่ลวี่หลี่บอกไว้อย่างละเอียด
จากนั้นยังเพิ่มคำสั่งอีกสามข้อ
ให้หลินเซียวแบ่งกำลังเป็นหน่วยย่อย ลอบตรวจสอบอย่างระมัดระวัง ระวังสายลับขององครักษ์ลับ และรอข่าวจากภายในวังของเย่ลวี่หยวนไปพร้อมกัน
หลังตรวจทานซ้ำจนแน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาดแล้ว เขาจึงผนึกจดหมายลับใส่ในลูกกลอนขี้ผึ้งกันน้ำ แล้วส่งให้ทหารองครักษ์
“จงจำไว้ให้ดี เมื่อลอบเข้าเมืองหลวง ต้องใช้ทางลับนอกเมือง หลีกเลี่ยงด่านตรวจและทหารราชองครักษ์ทุกแห่ง จดหมายลับนี้ต้องส่งถึงมือหลินเซียวโดยตรง ห้ามผ่านมือผู้อื่น หากถูกซักถาม ให้ทิ้งสิ่งของที่ใช้ติดต่อแล้วหาทางถอนตัวทันที ชีวิตต้องมาก่อน”
“ข้าน้อยจะจดจำคำสั่งของฝ่าพระบาทไว้พ่ะย่ะค่ะ!”
ทหารองครักษ์คำนับรับคำสั่ง ก่อนหันหลังเร่งฝีเท้าหายลับไปในสุดค่ายทหารที่ถูกหมอกยามรุ่งสางปกคลุม
หมอกยามเช้าค่อย ๆ จางลง ทหารองครักษ์ถือจดหมายลับออกจากค่ายทหารโดยเร็ว
เฉินเฟิงยืนอยู่ที่เดิม มองทหารองครักษ์จากไป ทว่าในใจกลับไม่อาจผ่อนคลายได้แม้แต่น้อย
ในที่สุดก็มีเบาะแส เย่ลวี่หลี่ระบุสถานที่คุมขังที่น่าสงสัยที่สุดได้สามแห่ง ทำให้ขอบเขตการตรวจสอบแคบลงมาก นับเป็นเรื่องดี