กองทัพของเฉินเฟิงเดินทางอย่างเงียบเชียบ ครบห้าวันก็มาถึงหูหยางกวนโดยสวัสดิภาพ
ที่นี่คือด่านที่อยู่ใกล้ดินแดนตะวันตกที่สุดของต้าเจิน ภายในด่านเต็มไปด้วยชีวิตชีวา พ่อค้าและนักเดินทางไม่ขาดสาย ภายนอกด่านเป็นทะเลทรายอันแห้งแล้ง ถนนหลวงสายหนึ่งคดเคี้ยวทอดตรงไปทางทิศตะวันตก
ถนนสายนี้ สร้างขึ้นเมื่อร้อยปีก่อนเพื่อเชื่อมต่อดินแดนตะวันตกของต้าเจิน ชาวบ้านเรียกกันว่า เส้นทางชาและม้า!
แต่บัดนี้ถูกชาวทูฟานยึดครอง ใช้เป็นเส้นทางลักลอบค้าขายสินค้าเป็นส่วนใหญ่
เฉินเฟิงเพิ่งมาถึงที่แห่งนี้ ฟางต้าโฉว จอมทัพสูงสุดของหูหยางกวน รวมถึงหวงฝูช่างผู้ตรวจการ และเหล่านายพลระดับสูงทั้งหลาย ต่างคุกเข่าลงคำนับทันที:
“คารวะองค์ไท่จื่อ”
“ลุกขึ้นเถิด”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เฉินเฟิงทักทายทุกคนแล้ว สายตาก็ตกอยู่ที่ฟางต้าโฉว
ก่อนออกเดินทาง เซวียจั้นเคยบอกเฉินเฟิงว่าฟางต้าโฉวเชื่อถือได้ ส่วนหวงฝูช่างผู้ตรวจการนั้นไม่ได้พูดถึงมากนัก เพียงแต่บอกว่าต้องระวังผู้นี้ไว้
“แม่ทัพฟางเฝ้าด่านป้องกันราชอาณาจักร ลำบากแล้ว”
ฟางต้าโฉวรู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก ใบหน้าที่คล้ำดำจากการถูกทรายและลมกัดเซาะตลอดปี เผยรอยยิ้มที่ยากจะเห็น:
“องค์ไท่จื่อกล่าวเกินไปแล้ว เพียงหน้าที่ของข้าน้อยเท่านั้น”
เฉินเฟิงพยักหน้า สายตาหันไปที่ดงชาน่า ทูตทูฟาน:
“รีบแจ้งไปยังราชาทูฟาน ข้าจะออกจากด่านทันที เพื่อไปสมทบกับกองทัพกุยอี้”
ดงชาน่ายักไหล่:
“เสียใจด้วย ช่วงนี้ลมทรายแรง ฝ่ายราชสำนักยังไม่มีข่าวคราว องค์ไท่จื่อคงต้องรอสักหน่อย”