เฉินเฟิงและคณะเดินทางผ่านเส้นทางภูเขาติดต่อกันถึงสี่วันเต็ม
พวกเขาหลีกเลี่ยงทหารม้าสอดแนมของเย่ลวี่ไท่ทุกกลุ่มที่พบระหว่างทาง ในที่สุดก็เข้าไปถึงป่าบนเขาซึ่งอยู่ห่างจากกองบัญชาการใหญ่ของเย่ลวี่หยวนสามลี้
เขาเลิกม่านรถม้า มองค่ายทหารที่ทอดยาวอยู่เบื้องล่างจากระยะไกล
กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งอยู่ในอากาศไม่จางหาย เสียงตะโกนสังหารของกองทัพทั้งสองดังแว่วมาเป็นระยะจากที่ไกล ๆ ในใจเขาจึงหนักอึ้งไปกว่าครึ่ง
หัวหน้าองครักษ์ลับที่ติดตามมาด้วยก้าวเข้ามารายงานเสียงเบา
“ฝ่าพระบาท เบื้องหน้าคือค่ายใหญ่ขององค์ชายเจ็ดแห่งเป่ยอัน รอบนอกตั้งด่านยามไว้หลายชั้น ล้วนเป็นทหารองครักษ์ของเขาเอง หากพวกเราแต่งกายเป็นพ่อค้าเดินทางเข้าไปตรง ๆ ย่อมถูกซักถามได้ง่าย ข้าน้อยจะส่งคนสองคนไปแจ้งรหัสลับติดต่อก่อนพ่ะย่ะค่ะ”
เฉินเฟิงพยักหน้า
เขายกมือดึงเสื้อคลุมผ้าหยาบสีเทาบนกาย จัดซ่อนมีดสั้นที่เหน็บเอวไว้ด้านในให้มิดชิด
“ไปเถิด จำไว้ว่าให้แจ้งเพียงว่าเป็นพ่อค้าจากชายแดนตะวันตก อย่าเอ่ยถึงฐานะของข้า มิฉะนั้นสายลับในค่ายอาจส่งข่าวไปถึงเย่ลวี่ไท่”
องครักษ์ลับทั้งสองก้มศีรษะรับคำสั่ง
พวกเขาแสร้งทำเป็นคนส่งสินค้าระหว่างทาง หอบผ้าแพรสองพับไปยังด่านตรวจของค่ายใหญ่
ยังไม่ทันครบครึ่งก้านธูป เย่ลวี่หยวนในชุดเกราะขาดวิ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้าก็เร่งฝีเท้าออกมาจากค่าย
เมื่อเห็นรถม้าที่ชายป่าจากระยะไกล เขาก็ยิ่งเร่งฝีเท้า หลายวันมานี้เขาถูกเย่ลวี่ไท่กดดันจนตั้งรับแทบไม่ทัน
เขาไม่กล้าหลับตาทั้งกลางวันกลางคืน กำลังทหารในมือสูญเสียไปไม่น้อย
เสบียงเหลือพอประทังได้เพียงสามวัน ส่วนอาวุธยุทโธปกรณ์ก็ร่อยหรอลงอย่างน่าตกใจ
เขาเฝ้ารอให้เฉินเฟิงส่งแผนรับมือมาโดยตลอด บัดนี้ได้รู้ว่าเฉินเฟิงมาด้วยตนเอง หินก้อนใหญ่ในใจก็คล้ายจะตกลงไปได้ครึ่งหนึ่ง