เฉินเฟิงยอมรับข้อจำกัดทั้งปวงอย่างองอาจ
ไม่แย่งอำนาจ ไม่บ่ายเบนความลำบากใจ กลับยิ่งเผยให้เห็นความบริสุทธิ์ใจอันเป็นสาธารณะ
เฉินเทียนหลานจ้องมองท่าทางที่ก้มศีรษะของเขา
ความระแวงในแววตาลดลงเล็กน้อย แต่ความเย็นชายังไม่จางหาย ยังคงกล่าวตักเตือนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นต่อไปว่า
“เจ้าครานี้ไปทัพเพื่อไถ่โทษ มีผลงาน ก็ลบล้างความผิดก่อนหน้านี้ได้ หากไร้ผลงาน หรือชายแดนมีอันใดบกพร่อง ล่าช้าต่อราชศึก จะลงโทษสองข้อรวมกัน ข้าไม่มีวันละเว้น”
“ลูกคิด จำใส่เกล้าฯ พระราชดำรัสไว้”
เฉินเฟิงตอบรับอย่างมั่นคงทุกคำ ไม่มีช่องโหว่ให้จับผิด
บรรดาขุนนางต่างก้มศีรษะ ไม่มีใครกล้านินทาแม้ครึ่งประโยค
ครู่หนึ่ง
จักรพรรดิยกพระหัตถ์โบกสะบัด กล่าวเสียงเรียบว่า
“เลิกประชุม”
“ทรงพระเจริญ ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน”
เสียงโห่ร้องก้องสะเทือนไปทั่วพระที่นั่ง ขุนนางฝ่ายหน้าฝ่ายหลังต่างแยกย้ายกันออกไป
ทุกคนค้อมกายเดิน
สายตากลับกวาดผ่านร่างองค์ไท่จื่ออยู่เนือง ๆ ความเกรงขาม ความทึ่ง ความถอนหายใจ ปะปนกันอยู่ในใจ
ทุกคนรู้ดี ยุทธการวันนี้
องค์ไท่จื่อดูเหมือนแบกรับความผิด ถูกผู้อื่นควบคุม แต่แท้จริงแล้วพลิกสถานการณ์จากเหว กลับได้ทั้งชื่อเสียงและผลประโยชน์
มีเพียงเฉินอิงและจ้าวอู๋จี๋เท่านั้น
ความเย็นยะเยือกในใจทับถมกันเป็นชั้น ๆ ความแค้นและฆาตกรรมอัดแน่นเต็มทรวงอก
ทั้งสองเดินตามผู้คนออกจากพระที่นั่งใหญ่อย่างช้า ๆ
บนใบหน้ายังคงรักษาความเคารพของขุนนางไว้ แต่ในดวงตาที่ก้มต่ำเหลือเพียงความอำมหิตและความไม่พอใจ
เดินออกจากวังหลวงอันสูงใหญ่ ห่างไกลจากสายตาหูของบรรดาขุนนาง
แสงแดดยามบ่ายสาดลงมาหน้าบันได แต่อบอุ่นหัวใจที่เย็นชาของปู่หลานสองคนไม่เข้า
เฉินอิงกดความโกรธที่เกือบจะระเบิด เอ่ยข้าง ๆ เสียงแหบแห้งเย็นชา:
“ท่านตา สถานการณ์คับขันที่สูญเปล่า กลับกลายเป็นเครื่องแต่งตัวให้เขาเสียสิ้น พ่อหลวงถ่วงดุลแล้วอย่างไร? มีกำลังทหารอยู่ในมือ มีผลงานที่ชายแดน ปล่อยให้เขามีผลงานอีกครั้ง ราชสำนักก็ไม่มีใครสั่นคลอนตำแหน่งรัชทายาทของเขาได้อีก!”