ยามราตรีเข้าปกคลุมด่านเจิ้นเป่ยจนมืดมิด
สายลมหนาวยังคงโหยหวน แต่ไม่อาจดับไออุ่นภายในด่านได้อีกต่อไป
เฉินเฟิงไม่ได้ปล่อยให้ทหารพักผ่อนอย่างเคร่งครัด
แต่จงใจสั่งให้ก่อกองไฟ และฆ่าสัตว์ที่นำส่งมาสด ๆ
บนพื้นที่ว่างของด่านเมืองที่ปรักหักพัง กองไฟถูกจุดขึ้นเป็นแถว ๆ
แสงไฟสว่างไสวไล่ความหนาวเหน็บและความสิ้นหวังที่สั่งสมมาหลายวันให้สลายไป
หม้อเหล็กใบใหญ่ตั้งอยู่เหนือกองไฟ ชิ้นเนื้อวัวและแกะชิ้นโตกำลังเดือดพล่านในหม้อ
กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อแพร่กระจายไปทั่วทั้งเมือง เข้าจมูกทหารทุกนาย
สิบวันแล้วที่ข้าวยากหมากแพง
ทุกคนเคี้ยวแต่ธัญพืชหยาบ ๆ แห้งผาก บางครั้งถึงกับต้องอดอาหาร
ยามนี้ได้กลิ่นหอมของเนื้อลอยมา
ท้องของทุกคนส่งเสียงร้องโครกครากอย่างอดไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาอย่างแท้จริง
เหล่าทหารนั่งล้อมกองไฟ ชามในมือมีน้ำซุปร้อน ๆ และชิ้นเนื้อชิ้นใหญ่
ต่างคนต่างตะกละตะกลาม
ในวินาทีที่เนื้อเข้าปาก ทหารหลายนายน้ำตาคลอทันที
ไม่ใช่อาหารเลิศรส แต่เป็นมื้ออาหารที่อบอุ่นใจที่สุดในยามคับขันของพวกเขา
โจวหลินนั่งอยู่ข้างเฉินเฟิง ชามน้ำซุปในมือ
ไม่ยอมลงตะเกียบสักที
เขามองดูเพื่อนร่วมรบที่ใบหน้าเปล่งปลั่ง มีชีวิตชีวาขึ้นมาโดยรอบ แล้วรู้สึกตื้นตันใจเหลือเกิน
แต่ก่อนรักษาชายแดน ต้องสู้ตายด้วยเลือดเนื้อแลกมา
สิ่งที่ได้กลับมาคือสายตาเย็นชาจากราชสำนัก เสบียงที่ขาดแคลน ชนะศึกก็ไม่มีใครปูนบำเหน็จ
แพ้ศึกก็ต้องแบกรับความผิด
แต่องค์ไท่จื่อผู้นี้
ทรงใส่ใจชีวิตของทหารชายแดนเล็ก ๆ อย่างพวกเขาจริง ๆ
เฉินเฟิงอ่านความคิดของเขาได้ จึงเอ่ยเบา ๆ ว่า
“กินเถิด เหนื่อยกันมาสิบวัน สมควรได้กินดีสักมื้อ วันนี้ไม่นับเป็นงานฉลองชัยชนะ ถือว่าเป็นการเลี้ยงขอบใจผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ เพื่อทำให้จิตใจสงบลง”