สายตาทั้งหมดล้วนจับจ้องไปที่เฉินเฟิง รอคอยให้เขามอบคำตอบ
เฉินเฟิงยกมือขึ้นนวดขมับที่ปวดร้าว
มองจิงเฉาที่เหนื่อยล้าจนแทบยืนไม่ไหวถูกทหารองครักษ์พยุงไปพักฟื้น แต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไรในทันที
เพียงแต่สีหน้าเรียบนิ่ง แต่น้ำเสียงหนักแน่นมั่นใจ:
“ทั้งหลายจงอย่าเพิ่งร้อนใจ กลวิธีทำลายศัตรู ล้วนอยู่ที่สิ่งเหล่านี้ ยามนี้ยังหาใช่เวลาอันสมควร ไม่ง่ายที่จะเอ่ยถึง พวกเจ้าเพียงแค่เก็บเป็นความลับ ดูแลวัตถุดิบเหล่านี้ไว้ให้ดี อย่าให้ผู้ใดเข้าใกล้ อย่าให้ผู้ใดแตะต้อง ยิ่งห้ามรั่วไหลออกไปแม้เพียงนิด”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปทางหลินเซียวที่อยู่ข้างกาย สั่งการด้วยน้ำเสียงหนักแน่น:
“ส่งราชโองการของข้า ปิดจวนทางตะวันตกของเมืองที่นายพลโจวจัดเตรียมไว้ ภายในภายนอกคุมเข้ม นอกเหนือจากข้าแล้ว ผู้ใดห้ามเข้าเด็ดขาด อาหารการกินเพียงวางไว้หน้าประตูเท่านั้น ห้ามรบกวน ครกหิน หม้อดิน น้ำสะอาด และตะแกรงละเอียด จงเตรียมให้ครบแล้วส่งเข้าไป”
ทุกคนแม้จะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งทัพขององค์ไท่จื่อ
พร้อมใจกันรับคำ
ทังเจินมองแววตาอันแน่วแน่ของเฉินเฟิง สุดท้ายก็ระงับความสงสัยในใจไว้ คำนับแล้วถอยออกไป
ลงมือจัดวางกำลังรักษาเมือง แอบคุ้มครองวัตถุดิบที่ดูไร้ค่าพวกนี้ไว้อย่างมิดชิด
ไม่นานนัก เฉินเฟิงก็เดินเข้าไปในจวนทางตะวันตกของเมืองเพียงลำพัง
ปิดประตูจวนด้วยมือตนเอง แล้วลงกลอนหนักหนา กักขังตนเองไว้ภายในจวนอย่างสิ้นเชิง
จวนแห่งนี้คับแคบและเงียบสงัด ไม่มีผู้คน เหมาะแก่การทำเรื่องลับเป็นที่สุด
เฉินเฟิงยืนอยู่กลางลานบ้าน มองวัตถุดิบนานาชนิดที่กองอยู่ตรงหน้า สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
เขารู้ดีว่าการคิดค้นดินปืนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย
แม้เขาจะรู้สัดส่วนโดยคร่าว แต่ในยุคโบราณที่ไม่มีเครื่องมือวัดอันเที่ยงตรง ต้องอาศัยมือเปล่าปั้นแต่ง หากพลาดเพียงนิดเดียวก็อาจเสียหายทั้งหมด หรือถึงขั้นก่อไฟเผาตนเอง