เฉินเฟิงเงยหน้าขึ้น เสียงเย็นใสแทรกกองทัพและความเงียบสงัดของทุ่งกว้าง ตรงไปยังยอดกำแพงเมือง:
“ทหารรักษาเมืองทูฟานจงฟังไว้”
“กาเอ่อร์แม่ทัพใหญ่ของพวกเจ้าอยู่ที่นี่ กองกำลังหลักล่มสลายสิ้นแล้ว”
“เหล่าเผ่าชายแดนต่างจับตาดูอยู่ ไม่มีใครช่วยพวกเจ้า”
“ราชสำนักหมดหนทาง สู้สุดชีวิตก็มีแต่ความพินาศ”
“ผู้ใดเปิดประตูยอมจำนน จะไม่ฆ่า ไม่หมิ่น ไม่จับเป็น ล้วนรอดชีวิตปลอดภัย”
“ผู้ใดดื้อรั้นต่อต้าน เมื่อแตกเมืองแล้ว จะจัดการตามโทษหนัก”
เสียงจบลง
บนกำแพงเมืองเงียบงันชั่วขณะ
จากนั้น เสียงกระซิบกระซาบอันวุ่นวายของเหล่านายทหารทูฟานก็แตกกระจายออกไปเป็นชั้นๆ
“เป็นแม่ทัพใหญ่กาเอ่อร์จริงๆ ด้วย...”
“แม่ทัพยังถูกจับเป็น แล้วเราจะเฝ้าอะไรอีก?”
“ข้างนอกไม่มีกำลังเสริม เราต่างรอความตาย”
“องค์ไท่จื่อแห่งต้าเจินมีเพลิงฟ้าอาวุธเทพ ทหารม้าเหล็กนับหมื่นที่ตำบลซานเหอยังต้านไม่อยู่ แล้วเศษทหารหมื่นกว่าๆ ของเราจะเอาอะไรไปสู้?”
ขวัญกำลังใจทหาร แตกสลายลงในพริบตา
บนหอคอยประตูเมือง
นายทัพเฝ้าเมืองไม่กี่คนเดือดดาล ตะคอกดุด่าอย่างเกรี้ยวกราด ชักดาบข่มขู่ ระงับเสียงทหารที่พูดจาวุ่นวาย
แต่ยิ่งปราบปราม
ใจคนยิ่งหวาดกลัว ความหวาดกลัวยิ่งเพิ่มพูน
ในวังในเมือง จามปูขึ้นไปบนแท่นสูงมองไปไกล
เห็นเหล็กกล้าใต้กำแพงเมืองแน่นขนัด ธงทิวบดบังแสงตะวัน
เห็นกาเอ่อร์ผู้น่าอับอายในรถนักโทษ เห็นกองทัพกุยอี้ยิ่งใหญ่ น่าเกรงขาม ฆ่าฟันทะยานขึ้นฟ้า
กายเย็นเยียบ มือเท้าชา ความเย่อหยิ่งสุดท้ายในใจแตกสลายสิ้น
เขาอยากสู้
แต่ไร้คนใช้
เขาอยากหนี
แต่ถูกล้อมรอบทุกด้าน
เขาอยากยอมแพ้
แต่เอาไว้หน้ากันไม่ได้
เพียงไม่กี่อึดใจ สีหน้าจามปูซีดเผือด ร่างกายโอนเอนจะล้ม