ทหารที่เฝ้าอยู่ในที่มืดนอกด่านจุดชนวนสายชนวนทันที
“ตูม ตูม ตูม”
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกัน สั่นสะเทือนแผ่นดินจนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ดินระเบิดที่ฝังไว้ตื้นๆ ระเบิดขึ้นทันที
เศษดินและหินปลิวว่อน ทหารม้าเป่ยอันที่นำหน้าถูกระเบิดกระเด็นคนและม้าล้มระเนระนาด
แนวรบของศัตรูที่กำลังบุกด้วยความเร็วสูงเกิดความวุ่นวายทันที
ทหารแถวหน้าเสียชีวิตและบาดเจ็บหนัก เสียงกรีดร้องและเสียงม้าร้องดังระงม
การระเบิดที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
ทำให้กองทัพเป่ยอันถึงกับงงงวยไปหมด
มั่วเลี่ยขี่ม้าอยู่ มองดูแนวหน้าทัพที่แตกพ่ายต่อหน้าต่อตา
รูม่านตาหดทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ตะคอกด้วยความโกรธ:
“เกิดอะไรขึ้น? พวกมันเป็นเพียงเศษทหารที่เหลือ จะมีดินระเบิดและวิชาการระเบิดมาจากไหนกัน?!”
เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเมื่อสองสามวันก่อนยังขาดเสบียงและอาวุธจนแทบจะล่มสลาย เศษทหารที่เหลือจากด่านเจิ้นเป่ย
จู่ๆ กลับมีวิธีป้องกันเมืองที่ทรงพลังขนาดนี้
และยังวางกับดักร้ายแรงไว้ล่วงหน้ามากมายขนาดนี้
ทหารรักษาเมืองบนกำแพงเมืองเห็นเหตุการณ์นี้
ทุกคนต่างมีขวัญกำลังใจพุ่งสูงขึ้นทันที
ทหารใหม่ที่เพิ่งตื่นเต้นจนเหงื่อแตกเมื่อครู่ บัดนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ตะโกนเสียงดัง:
“สำเร็จแล้ว พวกเราระเบิดโดนพวกมันจริงๆ วิธีที่ไท่จื่อสั่งสอนสุดยอดเกินไปแล้ว”
“มิน่าล่ะไท่จื่อให้พวกเราฝึกฝังดินระเบิดและจุดชนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลังทำลายล้างช่างน่ากลัวจริงๆ”
“กองทัพเป่ยอันแตกตื่นแล้ว พวกเราไม่ต้องกลัวพวกมันอีกต่อไป”
เสียงพูดคุยของเหล่านายทหารดังระงม
ความขี้ขลาดในใจของทุกคนหายไปสิ้น เหลือเพียงความฮึกเหิมในการต่อสู้เต็มเปี่ยม
หลังจากความวุ่นวายชั่วครู่