หลังจากกองทัพใหญ่เป่ยอันถอยทัพไปจนสิ้น ด่านเจิ้นเป่ยก็สงบสุขโดยสิ้นเชิงในที่สุด เบื้องล่างกำแพงเมือง เหล่าทหารต่างเร่งเก็บกวาดสมรภูมิ เก็บอาวุธที่ศัตรูทิ้งไว้ และช่วยเหลือเหล่าพี่น้องที่ได้รับบาดเจ็บ เสียงโห่ร้องบนกำแพงเมืองค่อย ๆ แผ่วเบาลง แต่จิตวิญญาณและความฮึกเหิมในใจของผู้คนทั้งหมดนั้น แตกต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง
เมื่อก่อน เหล่าทหารรักษาเมืองต้าเจิน ทุกคนอัดอั้นไว้ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความสิ้นหวัง ถูกนางฟ้าราชสำนักทอดทิ้ง ไร้เสบียงไร้เกราะ ถูกกองทัพเป่ยอันรุกไล่จนจนมุม ทุกวันต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความหวาดกลัวว่ายึดเมืองไว้ไม่อยู่ จะต้องตายพร้อมกับเมืองที่แตก
แต่วันนี้ หนึ่งศึกนี้ ได้พลิกผันความคิดจิตใจของทุกคนโดยสิ้นเชิง ทุกคนรู้แจ้งชัดเจน ชีวิตนี้และเมืองนี้ ล้วนเป็นขององค์ไท่จื่อเฉินเฟิง
ภายในกระโจมใหญ่ โจวหลินสั่งให้ทหารองครักษ์ทั้งหมดถอยออกไป เหลือไว้เพียงคนส่งสารที่ใกล้ชิดที่สุดที่เขาไว้ใจ เขายืนอยู่กลางกระโจม มองกระดาษจดหมายเปล่าที่แผ่อยู่บนโต๊ะ ใจความคิดพลุ่งพล่าน พูดตามตรง จนถึงตอนนี้เขายังไม่อยากเชื่อเลย
ไม่กี่วันก่อน พวกเขายังคงเป็นเศษซากทัพที่พร้อมจะล่มสลายอยู่ตลอดเวลา แต่ปัจจุบัน ไม่เพียงรักษาด่านเมืองไว้ได้ ยังตีโต้ทัพหลักเป่ยอันได้รับความเสียหายอย่างหนัก นับเป็นชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยมีมาหลายปี ทุกสิ่งเหล่านี้ ล้วนเพราะเฉินเฟิงซึ่งอยู่ไกลถึงชายแดนตะวันตกได้วางแผนการไว้ล่วงหน้า ส่งเสบียงและอาวุธมาให้ ส่ง "ไฟสวรรค์" อาวุธวิเศษเช่นนี้มาช่วยเหลือเช่นกัน
โจวหลินรู้ดีถึงท่าทีของราชสำนัก ฮ่องเต้หวาดระแวงองค์ไท่จื่อ เหล่าขุนนางในราชสำนักแก่งแย่งชิงดีกันไม่หยุด กองทัพต้าเจินอยู่ชายแดนไร้ซึ่งที่พึ่ง หากยังคงพึ่งพาราชสำนักต่อไป ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องตกเป็นหมากที่ถูกทอดทิ้งอีก หลังผ่านศึกนี้มา เขาก็ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว