จ้านควัวแตกหนีไป กองทหารม้าหมื่นนายของทูฟานไร้ซึ่งเจตนารบ แพ้ยับเยิน แตกกระเจิง บ้างหนี บ้างยอมแพ้คุกเข่าขอชีวิต
ชัยชนะครั้งใหญ่เช่นนี้ทำให้ทังเจินตื่นเต้นยิ่งนัก รีบสั่งให้ทหารควบคุมเชลยและยึดอาวุธยุทโธปกรณ์
เหล่านักรบที่ไร้อาวุธ กลับกลายเป็นทหารหลวงได้ในพริบตา
ทวนยาว ทวนสั้น ดาบสั้น ธนู...มีครบทุกอย่าง เลือกเอาอันดี ๆ
ยึดม้าศึกได้นับไม่ถ้วน ต่างคนต่างถือเชือกบังเหียนหลายเส้น
เมื่อเฉินเฟิงมาถึง สนามรบก็เก็บกวาดเสร็จเรียบร้อยแล้ว:
“เซียวหงอิงอยู่ที่ใด?”
ก่อนหน้านี้เฉินเฟิงก็กังวลว่าเซียวหงอิงจะบ้ารบจนเกินเลย บัดนี้ไม่เห็นนาง รู้สึกได้ถึงความไม่ดีนัก
จิงเฉาถวายรายงาน:
“ฝ่าบาทอย่าเพิ่งร้อนพระทัย ใต้เท้าหญิงใหญ่นำทัพไล่ตามแม่ทัพฝ่ายศัตรูไปแล้ว”
เฉินเฟิงฟังแล้วขมวดคิ้ว:
“ไปทางไหน?”
จิงเฉาชี้ไป:
“ทางด้านหลัง ไปทางนั่นเพคะ”
“เร็วเข้า จิงเฉารีบไปรับหน่อย”
จิงเฉายังงง ๆ:
“คงไม่มีอะไรผิดพลาดหรอกฝ่าบาท แม่ทัพใหญ่ทูฟานมีเพียงองครักษ์ใกล้ชิดกว่าร้อยนาย ใต้เท้าหญิงใหญ่น่าจะจัดการได้...”
ยังพูดไม่ทันจบ เฉินเฟิงก็ชักกระบี่องค์ไท่จื่อออกมา:
“ปฏิบัติตามคำสั่ง”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เห็นเฉินเฟิงโกรธ จิงเฉาจึงรู้สึกตัวว่าสถานการณ์ไม่ดี รีบวางของที่ยึดมาได้ ไม่คิดเหลียวมอง นำทัพออกไปรับโดยเร็ว พึ่งจะวิ่งออกไปได้ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงเรียกจากด้านหน้า:
“ไม่ดีแล้ว ๆ ใต้เท้าหญิงใหญ่...ใต้เท้าหญิงใหญ่ถูกธนูบาดเจ็บ...”
ทหารหน่วยคุ้มกันนำเซียวหงอิงถอยกลับมา เฉินเฟิงรีบเข้าไปดูบาดแผลทันที