หลังฉากกั้นอันเรียบง่าย
ร่างของเซียวหงอิงซึ่งเดิมทีนอนอยู่เป็นปกติ พลันลุกขึ้นมาอย่างกะทันหันโดยไม่สนใจบาดแผลเลยแม้แต่น้อย
"พวกหมาแซกทูฟาน กล้ามาทำร้ายแม่!"
เสียงนี้แม้ไม่ดังนัก แต่ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นต่างได้ยินอย่างชัดเจน
ซวงเอ๋อร์ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด ตกใจกับการกระทำของนางเป็นอย่างมาก:
"รีบนอนลงเถอะ เดี๋ยวแผลจะเปิดอีก!"
เซียวหงอิงเพิ่งรู้สึกตัวได้สติ รีบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เจ็บจนต้องกัดฟัน
"ฟู่~"
เมื่อครู่ที่ได้ยินว่าหลินเซียวจับตัวแม่ทัพฝ่ายศัตรูได้ นางก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
หากไม่ใช่เพราะพวกทูฟานเจ้าเล่ห์เกินไป ทำไมหลินเซียวจะมาแย่งความดีความชอบอันดับแรกของนางได้
คิดถึงตรงนี้ นางก็จ้องหลินเซียวอีกสองสามตา
เฉินเฟิงดูเหมือนจะสังเกตเห็นบรรยากาศอันแปลกประหลาดนี้ เขามองหลินเซียวแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันไปสั่งกับซวงเอ๋อร์:
"ดูแลเซียวหงอิงให้ดีๆ"
จากนั้นก็หมุนตัวจากไป
เซียวหงอิงมองดูแผ่นหลังนั้น หลายครั้งที่อยากเอ่ยปาก ก็ต้องกลืนคำพูดกลับไป
ช่างเถอะ รอให้แผลหายก่อนค่อยว่ากัน
หลังจากการต่อสู้อันยาวนานตลอดคืน ทุ่งกว้างก็กลับมาสงบอีกครั้ง
เฉินเฟิงมองจ้านควัวที่ถูกมัดไว้ พูดเสียงเรียบ:
"มัดให้แน่นๆ อย่าให้มันหนีไปได้"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
หลินเซียวโบกมือ ทหารหน่วยรบพิเศษสองนายลากจ้านควัวไปด้านข้าง แล้วมัดซ้ำอีกครั้งบนพื้นฐานเดิม นับได้ว่าแน่นหนาจริงๆ
ยามนี้ท่านรูเปินผู้นี้หมดท่าทีหยิ่งผยองในตอนแรกไปแล้ว ผมเผ้ายุ่งเหยิง ไหล่ยังมีลูกธนูปักอยู่หนึ่งดอก