"จ่า จ่า จ่า——"
กองทัพใหญ่ได้รับคำสั่งเข้าโจมตี ทังเจินนำทหารกุยอี้สามพันนายเป็นทัพหน้า เริ่มจัดการกับทูฟานก่อน
เซียวหงอิงและจิงเฉา ต่างนำทหารม้า elite ห้าร้อยนายของตนป้องกันปีกทัพ ส่วนซวงเอ๋อร์คุ้มกันเฉินเฟิงที่กองกลาง
"ครืนครืนครืน——"
"รายงาน...รายงาน...ท่านรูเปิน ศัตรูทั้งหมดบุกมาแล้ว"
"เร็ว เร็ว...เร็ว...รีบตอบโต้..."
ทหารม้าหมื่นนายของจ้านควัวเหนื่อยล้าทั้งคนและม้า ที่แย่กว่านั้นคือเส้นทางเสบียงถูกตัดขาด ทำให้ขวัญกำลังใจสั่นคลอนอย่างหนัก ประสิทธิภาพในการรบลดลงเป็นอย่างมาก
แต่ยามนี้ต้องกัดฟันสู้ต่อไป ไม่มีโอกาสให้หายใจหายคอ
หากปล่อยให้ต้าเจินบุกทะลวงจากจุดนี้ได้ เมื่อองค์ชายโกรธเคือง ใครก็อย่าหวังว่าจะอยู่ดีมีสุข
ควัวจ้านสวมเกราะออกจากค่าย กองทัพหน้าได้ปะทะกับทังเจินแล้ว
"ปัง ปัง ปัง——"
ทังเจินนำทัพหน้าควบม้าไปก่อน นำทหารกุยอี้ผู้กล้าหาญหนึ่งร้อยนาย ใครขวางก็ฆ่า ใครกั้นก็ฟัน ดั่งดาบคมกริบพุ่งตรงเข้าสู่กองทัพศัตรู ฉีกช่องว่างให้กองทัพใหญ่
ทหารม้าด้านหลังเติมเต็มเข้ามา แบ่งสนามรบออกอย่างรวดเร็ว ทหารม้าทูฟานไม่คิดว่าเพียงแค่การบุกตะลุยหนึ่งรอบ แนวรบจะถูกฉีกขาด พยายามจะรวมพลใหม่ ก็ถูกทหารม้าปีกสองข้างของเซียวหงอิงและจิงเฉาฉีกขาดอีกครั้ง
"หนีกันเถอะ——"
จะสู้ต่อไปได้อย่างไร นักรบเหนื่อยล้าทั้งคนและม้าอยู่แล้ว ฝ่ายตรงข้ามพุ่งเข้ามาดั่งเทพมัจจุราช ทำลายกำแพงจิตใจของพวกเขาจนสิ้น
"วี่——"
ทัพหน้าทูฟานแตกพ่ายในพริบตา ด้านหลังจ้านควัวรีบตะโกนอย่างร้อนใจ:
"ขวางไว้ ห้ามปล่อยให้พวกมันหนี..."
คำสั่งนี้ไร้ความหมายดั่งลมหายใจ สถานการณ์ด้านหน้าทุกคนเห็นกันอยู่ จะเอาอะไรไปขวาง?
ม้าศึกหมดแรง ทหารม้าสิ้นหวัง มองดูพวกพ้องแตกหนีกระเจิง ไม่มีใจจะสู้ต่อ
"ท่าน...ท่านรูเปิน พวกเราเห็นควรหลีกเลี่ยงกำลังหลักก่อน..."