สำหรับการนัดดูตัวพรุ่งนี้ หยางฉี่ไม่มีความสนใจแม้แต่น้อย
เดินออกจากกระท่อมเล็ก ๆ ด้วยความหงุดหงิด พอเงยหน้าก็เห็นชายห้าคนนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ร่มเงากำแพง แต่ละคนถือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคนละถ้วย กำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
หยางฉี่อดยิ้มไม่ได้: "ห้าพี่ครับ ยังกินไม่เสร็จอีกเหรอ?"
จางต้าจ้วงยังมีเส้นบะหมี่ติดปาก เงยหน้ามองเขา แล้วก็ไม่พูดอะไร
กวาดตามองไปทางกระท่อมเล็ก ๆ ยืนยันว่าซูกวันอินไม่ได้เดินตามออกมา แล้ววางถ้วยบะหมี่ลงกับพื้น เดินเข้ามาจับแขนหยางฉี่ไว้
"น้องหยาง ขอคุยเรื่องส่วนตัวหน่อย"
หยางฉี่ถูกลากไปใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งไม่ไกลนัก
"เรื่องมันเป็นแบบนี้" จางต้าจ้วงลดเสียงลง พูดอย่างจริงจัง "พรุ่งนี้แกจะไปดูตัวใช่ไหม? พวกเราห้าคนปรึกษากันแล้ว บ่อตกปลาแกไม่ต้องปิด แกไปตามนัดของแก พวกเราก็ตกปลาของเรา เงินไม่ขาดแม้แต่สตางค์เดียว"
หยางฉี่ถึงกับตะลึง
"แกก็คิดซะว่าพวกเรามาเฝ้าบ่อให้แกก็แล้วกัน" จางต้าจ้วงตบไหล่เขา "ยังไงบ่อของแกก็ไม่กลัวขโมย ปลาอยู่ในน้ำ ใครก็ขโมยไม่ได้ แกไปสบายใจได้เลย กลับมาเก็บเงินอย่างเดียว"
หยางฉี่เริ่มเข้าใจ
คนห้าคนนี้ ติดใจบ่อของเขาแล้วล่ะ ถ้าไม่เปิดแม้แต่วันเดียวก็ทนไม่ได้
เกาหัว พูดเสียงเบา: "พี่จาง ที่จริง... เมื่อกี้ผมแค่พูดแก้ตัวไปก่อนเท่านั้นแหละ"
"ยังไง?"
หยางฉี่เหลือบมองไปทางกระท่อมเล็ก ๆ แล้วกระซิบ: "ผมไม่ได้ตั้งใจจะไปดูตัวอะไรนั่นหรอก"
"แก..." จางต้าจ้วงอ้าปากค้าง หรี่ตามอง แล้วยื่นนิ้วชี้ขึ้นมา พยักเพยิดอย่างมีความหมาย "เด็กแบบนี้ หลอกแม้แต่ย่าของตัวเองเหรอ?"