ได้ยินว่าช่วยคน ซูกวันอินมองไปที่จางต้าจ้วง ตัวเปียกไปทั้งตัว สูงกว่าเมตรแปด ไหล่กว้างเอวหนา
แต่ตอนนี้กลับก้มหน้างุดเหมือนเด็กทำผิด สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
คิ้วของหญิงชราผ่อนคลายลงเล็กน้อย พยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก
หยางฉี่มองจางต้าจ้วงด้วยสายตาซาบซึ้ง
“อำเภอ ข้างนอกร้อน เข้าบ้านเถอะ ในบ้านมีแอร์” หยางฉี่เดินเข้าไป ประคองแขนซูกวันอิน
ซูกวันอินไม่สะบัดออก ตามเขาไปที่ห้องเล็ก
ห้องเล็กไม่ใหญ่ แค่ 20 กว่าตารางเมตร มีโต๊ะพับหนึ่งตัว เก้าอี้พลาสติกสองสามตัว ตู้เย็น ชั้นวางของสองสามชั้น ขนมเล็กน้อย บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป จัดวางแบบร้านขายของชำ
ด้านหลังมีประตูไปอีกห้องสิบกว่าตารางเมตร นั่นคือที่พักของหยางฉี่ มีเตียง
อุปกรณ์ล้วนติดตั้งใหม่ หยางฉี่เปิดแอร์
ประคองซูกวันอินให้นั่งลง แล้วยื่นข้าวกล่องให้ วางตะเกียบใส่มือเธอ พร้อมกับกลับด้านหมูแดงพะโล้ขึ้น ให้เนื้อหงายขึ้น
“อำเภอ กินตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมเอาแตงโมกล่องนั้นไปแบ่งให้พวกเขา”
หยางฉี่ถือข้าวกล่อง และแตงโมหั่นหนึ่งกล่อง ออกจากห้อง
ก็เห็นจางต้าจ้วงเหลือแค่กางเกงในตัวเดียว ถอดเสื้อผ้าออกหมด นั่งอยู่บนหินริมฝั่งตากผ้า
“พี่จาง กินแตงโมหน่อย” หยางฉี่เดินเข้าไป ยื่นกล่องแตงโมให้
จางต้าจ้วงกลืนน้ำลาย ได้กลิ่นข้าวหอม ท้องก็ร้องจ๊อกขึ้นมาไม่เป็นเวลา
เขายิ้มอย่างเก้อๆ รับกล่องแตงโมมา “ขอบใจ น้องหยาง”
หยางฉี่ยิ้ม “ถ้าหิว ในบ้านยังมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับไส้กรอกนะ”