เมื่อทั้งห้าคนจากไป บริเวณอ่างเก็บน้ำก็เงียบสงบลงทันที
สายลมยามเย็นพัดผ่านผิวน้ำ ทำให้เกิดระลอกคลื่นเล็กน้อย
ซูกวันอินค่อย ๆ เดินออกมาจากบ้านหลังเล็ก
“เสี่ยวฉี่ พวกเขาไปกันแล้วหรือ?”
“ครับ ไปกันแล้ว”
“คุณยาย กลับกันเถอะครับ”
ซูกวันอินมองหยางฉี่ ริมฝีปากขยับราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลืนคำพูดลงไป
“กลับกันเถอะ”
หญิงชราหันหลัง ค่อย ๆ เดินลงจากเขา
หยางฉี่เดินตามหลังเธอ ทั้งสองคนเดินตามเส้นทางเล็ก ๆ ลงจากเขาทีละคน
ซูกวันอินเดินช้า หยางฉี่ก็ไม่เร่งร้อน เดินตามไปเงียบ ๆ
แมลงในหญ้าริมทางส่งเสียงร้อง สุนัขในหมู่บ้านไกล ๆ เห่าตอบเป็นระยะ
ตลอดทางทั้งสองไม่พูดอะไรกันมาก
กลับถึงบ้าน กินข้าวเย็นง่าย ๆ อาบน้ำ นอนลงบนเตียง แต่หยางฉี่กลับนอนไม่หลับ
พลิกตัวไปมาหลายรอบ สมองก็คิดไม่หยุด
นึกถึงจางต้าจ้วงและพวกทั้งห้าคนในตอนกลางวัน
นึกถึงการนัดดูตัวพรุ่งนี้
พรุ่งนี้พวกเขามา จะพาคนอื่นมาด้วยไหม?
คนหนึ่งพามา 5 คน 5 คนก็จะกลายเป็น 10 คน 20 คน...
10 คน เวลาเร่ง 100 เท่า 20 คนก็ 200 เท่า...
ตอนนั้นปลาในอ่างเก็บน้ำจะโตเร็วกว่าจรวด 350 ต่อวันถูกไปหรือเปล่า ควรขึ้นราคาไหม?
ห้าร้อย? แปดร้อย? พัน?
หยางฉี่พลิกตัว จ้องมองเพดานที่มืดมิด
แล้วคนที่ผ่านไปมาเห็นปลาใหญ่ที่ห้อยอยู่บนรถของจางต้าจ้วง จะมาถามไหม? จะมาหาปลาไหม? คนหนึ่งถามสิบคน สิบคนถามร้อยคน ปากต่อปาก...