เช้าวันรุ่งขึ้น
ที่เชิงเขาทางเข้าป่า มีรถจอดเรียงรายอยู่เรื่อยๆ
มองไปไกลๆ นับได้ไม่ต่ำกว่าสามสิบกว่าคัน มีทั้งรถเก๋ง รถตู้ และมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าอีกสองสามคัน
คนที่ลงมาจากรถ ไม่มีข้อยกเว้น ต่างแบกอุปกรณ์ตกปลาแบบครบชุด
หวังเจี้ยนลงมาจากรถหรูสีดำ พอปิดประตูรถ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกจากด้านหลัง
"คุณหวัง ทางเข้าป่านี้ต้องเดินเท้าอีกเหรอ? ถนนก็ไม่สร้างสักเส้น ที่แบบนี้คุณพาผมมาที่ไหนเนี่ย"
คนที่พูดเป็นชายวัยสี่สิบต้นๆ มือถือคันเบ็ดราคาหลายพัน
เขาชื่อหลินไจ้เทียน เป็นหุ้นส่วนและเพื่อนนักตกปลาที่พูดคุยกันได้ทุกเรื่องกับหวังเจี้ยน
เมื่อวานเห็นรูปลงในกลุ่มนักตกปลา โทรมาหาทันที
หวังเจี้ยนหันไปยิ้ม น้ำเสียงสุภาพไม่ถ่อมตัวเกินไป: "คุณหลิน ข้างนอกเรียกผมว่าไอ้หวังก็พอ ที่นี่ห่างไกลไปหน่อย แต่ปลาเด็ดจริงๆ ส่วนถนนน่ะ ผมว่าเจ้าของคงไม่มีตังค์สร้าง"
"ไปเถอะ หาจุดตกปลาดีๆ กัน" หวังเจี้ยนโบกมือ แล้วเดินนำขึ้นเขาไปก่อน
หลินไจ้เทียนพยักหน้า แล้วก้าวตามไป
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังมาจากด้านหลัง
"ไอ้หวัง! รอเราด้วยสิ!"
จางกั๋วลู่ เฉินหมิง ไต้เจียงหยาง สามคนวิ่งตามมาทัน
สี่คนนัดกันทางวีแชตเมื่อคืนว่าจะมาพร้อมกันตอนเช้า แต่จางกั๋วลู่ตื่นสาย เกือบไปไม่ทัน
คนข้างหลังทยอยกันขึ้นเขามาเป็นคู่ๆ บางคนจำหวังเจี้ยนกับหลินไจ้เทียนได้ ก็รีบเดินตามมา
ทุกคนอยู่ในวงการเดียวกัน คุ้นเคยกันเร็ว แม้ไม่รู้จักกันมาก่อน พอเจอหน้าก็เหมือนคุ้นๆ กันอยู่แล้ว
ระหว่างทางก็พูดคุยหัวเราะกันไปเรื่อย
ส่วนหยางฉี่ตื่นแต่เช้า ล้างหน้าแปรงฟันง่ายๆ ก่อก๋วยเตี๋ยวถ้วยหนึ่ง นั่งที่หน้าประตูยกขาไขว้