"ปู่ผู้ใหญ่บ้าน ท่านขึ้นมาบนเขาทำไมหรือครับ?" หยางฉี่ฝืนยิ้ม
"อยากรู้"
"แกทำอะไรกันอยู่? ข้างทางจอดรถเต็มไปหมด ฉันอยู่นี่มาหกสิบกว่าปีแล้ว ยังไม่เคยเห็นหมู่บ้านเรามีคนต่างถิ่นมาเยอะขนาดนี้"
หยางกั๋วเฉิงพูดพลางมองกลุ่มนั้นคนที่ริมน้ำ เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อกี้อย่างชัดเจน คิดในใจว่า:
ครึ่งวันสองร้อย วันหนึ่งสามร้อยห้าสิบ ห้าสิบคนวันหนึ่งก็เป็นหมื่นกว่า ไม่เลว...
ไอ้หนูหยางนี่ คงจะหาเงินได้ไม่ต่ำกว่าหมื่นแน่ๆ
หยางฉี่ไม่พูดอะไร
เห็นแบบนั้น หยางกั๋วเฉิงก็ไม่รีบร้อน พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง:
"เสี่ยวฉี่ ฉันขอปรึกษาแกเรื่องหนึ่งได้ไหม?"
หยางฉี่เริ่มระวังตัวทันที
เขารู้จักคนแก่ในหมู่บ้านดี พวกเขาไม่ใช่คนเลว แต่บางเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องเงิน พวกเขาดื้อรั้นมาก
"ปู่ผู้ใหญ่บ้าน เรื่องอะไรหรือครับ?" หยางฉี่ถามอย่างระแวดระวัง
หยางกั๋วเฉิงไตร่ตรองคำพูด: "แบบนี้นะ อ่างเก็บน้ำนี้ เมื่อก่อนทั้งหมู่บ้านช่วยกันขุด..."
"ปู่ผู้ใหญ่บ้าน" หยางฉี่ขัดขึ้น หน้านิ่วคิ้วขมวด "อ่างเก็บน้ำผมเช่าแล้ว ตอนแรกตกลงกันไว้ ปีละห้าพัน สัญญาเขียนขาวๆ ดำๆ ผมเซ็นแล้ว หมู่บ้านก็เซ็นแล้ว"
คำพูดของหยางกั๋วเฉิงติดอยู่ในลำคอ อ้าปากจะพูดก็พูดไม่ออก
หยางฉี่มองสีหน้าเขา ก็เข้าใจในใจ
คุณปู่ไม่ได้มาหาเรื่อง ไม่ได้มาหาเศษหาเลย เขาแค่...ตาร้อน!
"ปู่ผู้ใหญ่บ้าน" น้ำเสียงหยางฉี่อ่อนลง "ผมขอบอกไว้ตรงนี้ แบ่งเงิน ไม่มีทาง สัญญาเซ็นไปแล้ว ขาวๆ ดำๆ ใครก็แก้ไม่ได้"
"แต่ผมมีทางแนะนำให้" หยางฉี่เปลี่ยนเรื่อง "แล้วแต่ปู่จะฟังหรือไม่"