ภายในอพาร์ตเมนต์หรูแห่งหนึ่งในหยุนเฉิง
เมื่อคืนหยางเหว่ยดื่มเหล้าที่บาร์จนเมาหมดสภาพ กว่าจะกลับถึงห้องก็เป็นช่วงตีสามตีสี่แล้ว
หลังตื่นขึ้นมา เขากำลังแช่น้ำอยู่ในอ่างอาบน้ำ โทรศัพท์ก็มีสายจากเฉินเจียวเจียวโทรเข้ามา
หยางเหว่ยกดรับสายอย่างไม่รีบร้อน เปิดลำโพงไปด้วย แล้วโยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัว น้ำเสียงเจือแววหยอกล้อ
“น้องสาวคนดีของพี่ เล่าให้พี่ฟังหน่อยสิ คลิปวิดีโอที่กำลังแพร่สะพัดในกลุ่มเพื่อนร่วมรุ่นนั่น มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ถูกต้อง เขาเห็นหมดแล้ว
ในกลุ่มแชตเป็นสิบ ๆ กลุ่มต่างก็ส่งข้อความกันจนหน้าจอแทบระเบิด ครึกโครมไปทั่ว อยากไม่เห็นยังยาก
ที่ผ่านมา หยางเหว่ยคิดมาตลอดว่าเฉินเจียวเจียวเป็นคุณหนูสวยรวย บ้านมีทั้งเงินและอำนาจ การรับเธอเป็นน้องสาวบุญธรรมย่อมมีประโยชน์
แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเฉินเจียวเจียวเป็นแค่เด็กสาวจากชนบท ที่ใช้จ่ายอย่างมือเติบและประโคมแบรนด์เนมเต็มตัว ก็เพราะไปเป็นเมียน้อยให้คนอื่นเลี้ยงดู
เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกขยะแขยง เหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว
พูดให้ชัด เมียน้อยก็เป็นแค่ของเล่นของคนอื่น เล่นเสร็จก็ทิ้ง มีวันนี้แต่ไม่รู้จะมีวันพรุ่งนี้หรือเปล่า
สำหรับเขา เธอจึงหมดประโยชน์โดยสิ้นเชิง
มีน้องสาวบุญธรรมแบบนี้ไว้ต่อไปจะมีความหมายอะไร?
“คุณ... ก็เห็นหมดแล้วไม่ใช่เหรอ ยังจะถามอะไรอีก” เฉินเจียวเจียวเผชิญหน้ากับข้อเท็จจริงที่หนักแน่นดุจเหล็ก ไม่มีเรี่ยวแรงจะโต้แย้งแม้แต่น้อย
“อ้อ? งั้นก็หมายความว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความจริงสินะ?” หยางเหว่ยหัวเราะเยาะ มุมปากกดต่ำลงเล็กน้อย หมดความหวังในตัวเฉินเจียวเจียวโดยสิ้นเชิง