เฉินเจียวเจียวเงยหน้าขึ้น พอเห็นหลี่เฟิงก็ชะงักไปทันที คิ้วขมวดตามมา
“หลี่เฟิง? นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
แม้หลี่เฟิงจะไม่ใช่คนดังของมหาวิทยาลัยเหมือนเธอที่เป็นประธานนักศึกษา แต่ทั้งคณะพยาบาลมีผู้ชายอยู่คนเดียว อยากไม่รู้จักก็ยาก
แน่นอนว่าเรื่องที่ทำให้ชื่อเสียงของหลี่เฟิงโด่งดังที่สุด ก็คือการถูกหยางเหว่ยแย่งแฟนสาวไป
หลี่เฟิงไม่ได้รีบตอบเฉินเจียวเจียว เขาหันไปหยิบกระดาษทิชชูจากโต๊ะมาก่อน แล้วก้มตัวลงเช็ดน้ำตาให้ไป๋เจี๋ยอย่างแผ่วเบา
“คุณป้าไป๋ อย่าโกรธจนเสียสุขภาพเพราะหมาเนรคุณแบบนี้เลยครับ ไม่คุ้มกัน”
บทสนทนาระหว่างผู้หญิงสองคนเมื่อครู่ เขาได้ยินทั้งหมด
เดิมทีเขาคิดว่าเฉินเจียวเจียวแค่อาศัยความสาวและความสวยไปยั่วยวนสามีคนอื่น ทำลายครอบครัวคนอื่น
ไม่คิดเลยว่าเธอจะเลวร้ายยิ่งกว่ามือที่สามเป็นพันเท่าหมื่นเท่า!
ไป๋เจี๋ยมีน้ำใจให้ทุนสนับสนุนเธอเรียน ต่อให้ไม่สำนึกบุญคุณก็ยังพอว่า แต่นี่กลับเนรคุณตอบแทนด้วยความชั่วร้าย
โลกนี้มีผู้หญิงหน้าด้านแบบนี้ได้ยังไง ต่อให้ฟ้าผ่าก็ยังไม่เกินไป
หลี่เฟิงทั้งโกรธและเป็นห่วงสุขภาพของไป๋เจี๋ย อย่างไรเธอก็เป็นมะเร็งเต้านม โกรธไม่ได้ ความโกรธทำร้ายร่างกาย มีแต่จะส่งผลเสียต่ออาการป่วย ไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย
ส่วนเฉินเจียวเจียวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พอเห็นหลี่เฟิงเช็ดน้ำตาให้ไป๋เจี๋ย ก็เข้าใจเรื่องราวขึ้นมาทันที
เธอหัวเราะหยัน ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า “หลี่เฟิง ที่แท้พวกคุณก็รู้จักกันนี่เอง มิน่าล่ะ นายถึงเปิดปากด่าฉันว่าหน้าด้านตั้งแต่แรก!”