เจ้ายู้ฉิงก็เย็นชาอย่างนี้แหละ
เย็นเหมือนก้อนน้ำแข็งที่ต่อให้อังไว้ก็ไม่มีวันละลาย เย็นชาจนผลักไสทุกคนให้ออกห่างไปนับพันลี้
ก็เพราะความเย็นชาของเธอนี่แหละ ที่ทำให้เธอดูโดดเด่นไม่เหมือนใคร
ตามปกติแล้ว คนอย่างหยางเหว่ยซึ่งเป็นคุณชายเจ้าสำราญ ย่อมเปลี่ยนแฟนบ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้า
แต่ความจริงคือ พออยู่ต่อหน้าเจ้ายู้ฉิง เขากลับกลายเป็นหมาเลียเต็มตัว
ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือ เขายังเพลิดเพลินกับความรู้สึกแบบนี้เสียด้วย
“ฉันมาถึงตั้งแต่วินาทีที่นายรับสายเฉินเจียวเจียวแล้ว”
น้ำเสียงของเจ้ายู้ฉิงเย็นชาไร้ซึ่งอุณหภูมิ ราวกับหยางเหว่ยเป็นเพียงคนแปลกหน้า ต่อให้เขาทำอะไรลงไป ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเธอแม้แต่น้อย
พอหยางเหว่ยได้ยินก็ร้อนรน รีบลนลานพยายามลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ แต่พื้นอ่างลื่นเกินไป พอเท้าไถล เขาก็หงายหลังตกลงไปอีกครั้ง
ก้นกระแทกก้นอ่าง เจ็บจนเขาเบ้หน้า น้ำกระเซ็นสาดไปทั่วพื้น
เขาไม่สนใจความเจ็บ รีบอธิบายสุดชีวิต “ยู้ฉิง ฟังฉันอธิบายก่อน มันไม่ใช่อย่างที่เธอได้ยินนะ ฉันกับเฉินเจียวเจียวไม่มีอะไรกันจริง ๆ เธอแค่ตามตื๊อฉันไม่เลิก...”
เจ้ายู้ฉิงยกมือขึ้น โบกเบา ๆ “ไม่ต้องอธิบาย วันนี้ฉันมาแค่อยากบอกว่า ฉันไม่ชอบร้านอาหารตะวันตก เพราะฉะนั้นเปลี่ยนสถานที่ขอแต่งงานเป็นภัตตาคารไท่ไป๋”
หยางเหว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง กะพริบตาปริบ ๆ
เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อเจ้ายู้ฉิงได้ยินคำพูดพวกนั้น เธอจะต้องโกรธ จะกระแทกประตูเดินจากไป หรือถึงขั้นขอเลิก เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องคุกเข่าอ้อนวอน