พอจิมเปียวพูดจบ หลี่เฟิงก็ได้แต่กุมขมับ
เมื่อคืนหลังจากเขากับเจ้ายู้ฉิงออกจากภัตตาคารไท่ไป๋ ก็ลืมจิมเปียวไปเสียสนิท เรียกแท็กซี่แล้วกลับไปเลย
เขาไม่คิดเลยว่าจิมเปียวจะลักพาตัวเกอซูม่านไป แถมยังลักพาตัวหยางเหว่ยไปด้วย
ถึงขั้นพาทั้งสองคนไปทิ้งไว้กลางป่ารกบนเขา ห่างออกไปกว่าร้อยกิโลเมตร...
ลองคิดดูว่ากว่าหยางเหว่ยกับเกอซูม่านจะกลับถึงหยุนเฉิง ต้องลำบากลำบนแค่ไหน วิธีสั่งสอนคนแบบนี้ช่างโหดร้ายสุดขั้วจริง ๆ นึกไม่ถึงว่าจิมเปียวจะคิดออกมาได้
“ทำได้ดีมาก!” หลี่เฟิงกลั้นอยู่นานกว่าจะพูดออกมาได้ประโยคนี้ แต่ก็เป็นคำชมจากใจจริง
แม้เขาจะอยากฆ่าหยางเหว่ยให้ตาย แต่ก็แค่คิดเท่านั้น
หยางเหว่ยไม่เพียงมีพ่อเป็นข้าราชการระดับสูง ตระกูลของเขายังไม่ธรรมดาอีกด้วย อย่าว่าแต่จะเอาชีวิตเขาเลย ต่อให้ทำแขนขาขาดไปสักข้าง เกรงว่าทั้งหยุนเฉิงคงต้องสั่นสะเทือนกันยกใหญ่
แน่นอนว่าตอนนี้หลี่เฟิงได้รับการถ่ายทอดลึกลับมาแล้ว จึงไม่ค่อยกลัวว่าจะมีปัญหาตามมา แต่เพราะเจ้ายู้ฉิง เขาจึงทำแบบนั้นไม่ได้
อย่างไรเสีย เจ้ายู้ฉิงก็ทุ่มเทเวลาและจิตใจให้หยางเหว่ยมานานถึงสี่ปี
คำชมที่หลี่เฟิงพูดส่ง ๆ กลับทำให้จิมเปียวตื่นเต้นราวกับฉีดยากระตุ้น “พี่เฟิง แบบนี้แปลว่าพอใจแล้วใช่ไหมครับ? งั้นยาแก้พิษ...”
“อ้าปาก!” หลี่เฟิงพูดอย่างเสแสร้ง
“อ้า! พี่เฟิง ผมอ้าปากกว้างขนาดนี้ได้ไหมครับ?” จิมเปียวรีบอ้าปากกว้างจนแก้มเริ่มเมื่อย