นอกห้องส่วนตัว
กู้เมิ่งซือมองหลี่เฟิงด้วยแววตาขบขัน มุมปากมีรอยยิ้มล้อเลียน “อืม แค่บอกว่าชอบผู้หญิงแบบไหนเอง ไม่เห็นต้องอายเลยนี่”
“ผมไม่ได้อายหรอกครับ แค่คิดว่าถ้าพูดออกไป พี่เมิ่งซืออาจรับไม่ได้” หลี่เฟิงยักไหล่ สีหน้าไม่ยี่หระ
“พรืด!”
กู้เมิ่งซือหัวเราะจนไหล่สั่น ในใจนึกสงสัยว่าเธอจะรับอะไรไม่ได้กัน?
ถ้าหมอนี่รู้จักประมาณตัวอยู่บ้าง มาตรฐานการเลือกคู่ของเขาก็คงต่ำกว่าเธอแน่
“ฉันรับไม่ได้เหรอ? หรือว่านายตั้งมาตรฐานเลือกคู่ไว้ต่ำมาก ต่ำจนเกินคาดฉันไปเลย?”
“ผู้หญิงที่นายพูดถึงเมื่อกี้น่ะ ไม่ว่าจะพนักงานดูแลหมู่บ้าน พนักงานคิดเงินในซูเปอร์มาร์เก็ต หรือคนที่พ่อแม่ขายหมูอยู่ในตลาดสด ถ้าเทียบกับฉันแล้วอาจด้อยกว่าอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ต่างกันจนเกินไปหรอกนะ”
“ที่สำคัญ ฉันรู้สึกว่าผู้หญิงแบบนั้นเหมาะกับนายดีออก”
หลี่เฟิงได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ผู้หญิงคนนี้ก็อายุไม่น้อยแล้ว ทำไมยังใช้ชีวิตอยู่ในโลกของตัวเองอีกนะ?
ไม่รู้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ช่างเหลือเยียวยาจริง ๆ
เขายกมือคลึงขมับตามความเคยชิน ก่อนพูดอย่างอดทนว่า “พี่เมิ่งซือพูดถูกครับ ผู้หญิงที่พูดถึงเมื่อกี้ไม่มีใครที่ไม่เหมาะกับผมเลย”
“แต่ว่าเหมาะสมไม่ได้แปลว่าใช่ ผมก็เหมือนผู้ชายคนอื่น เป็นพวกมองคนที่หน้าตา”
“เพราะงั้นผมยังอยากหาผู้หญิงสวยระดับนางฟ้าแบบคนที่เจอหน้าประตูเมื่อกี้ ขับรถหรู หน้าตาเหมือนดารา หุ่นเทียบชั้นนางแบบระดับท็อป”
พอได้ยินคำพูดนี้ กู้เมิ่งซือที่เพิ่งจิบน้ำไปคำหนึ่งก็เกือบสำลักตาย ไอออกมาหลายครั้งติดกัน