กู้เมิ่งซือพูดเกณฑ์การเลือกคู่ของตัวเองรวดเดียวจนจบ ในที่สุดก็ยอมมองหลี่เฟิงตรง ๆ เสียที
เธอคิดว่าด้วยคุณสมบัติของตัวเอง การตั้งข้อเรียกร้องเหล่านี้ไม่เกินไปแม้แต่น้อย
เมื่อเทียบกับตอนเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยด้วยแล้ว เธอยังลดความคาดหวังลงเล็กน้อยด้วยซ้ำ
เธอตั้งตารอสีหน้าของหลี่เฟิงหลังได้ฟัง ว่าจะถูกกระทบกระเทือนจนรู้ตัวว่าไม่คู่ควรแล้วถอยไปเองอย่างไร
อย่างไรเสีย พยาบาลชายฝึกหัดคนหนึ่งก็ห่างจากมาตรฐานของเธอราวฟ้ากับเหว
แต่สิ่งที่กู้เมิ่งซือคาดไม่ถึงคือ หลี่เฟิงกลับถามอย่างสงบว่า “พูดจบแล้วหรือยัง?”
“ฉันแค่พูดข้อสำคัญที่สุดให้คุณฟัง จะได้ประหยัดเวลา”
กู้เมิ่งซือไม่ได้เห็นสิ่งที่อยากเห็น จึงรู้สึกหมดสนุกขึ้นมาทันที แล้วหันไปมองนอกหน้าต่าง
ทำไมรู้สึกเหมือนต่อยหมัดออกไปแล้วกระแทกโดนปุยนุ่นกันนะ?
ไม่สิ เจ้านี่ต้องแกล้งทำแน่ ๆ ที่จริงคงถูกกระทบกระเทือนจนใจพังยับไปแล้ว
ยังแกล้งทำได้ไร้ที่ติขนาดนี้ อย่างน้อยก็ถือว่ามีฝีมืออยู่บ้าง
แค่ไม่รู้ว่าเดี๋ยวจะไปแอบร้องไห้ในมุมลับตาคนหรือเปล่า
“ผมว่าด้วยคุณสมบัติของคุณ ข้อเรียกร้องกลับต่ำไปเสียด้วยซ้ำ” หลี่เฟิงยิ้มเยาะ คำพูดนี้แน่นอนว่าเป็นการพูดประชด
พยาบาลประจำโรงพยาบาลรัฐชั้นนำ ในสายตาผู้ชายทั่วไปก็ถือว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว งานมั่นคง แถมหน้าตายังพอมีเสน่ห์อยู่บ้าง
ประเด็นสำคัญคือกู้เมิ่งซืออยากยกระดับวงสังคม ส่วนผู้ชายคุณภาพสูงตัวจริงเหล่านั้น ไม่แน่ว่าจะเลือกผู้หญิงเรื่องมาก เป็นโรคทางนรีเวช แถมทำงานในโรงพยาบาลคอยดูแลคนไข้แบบนี้