ไม่ใช่แค่คนในกลุ่มของหยางเค่อซินเท่านั้น
ในกลุ่มที่อยู่ข้างหลังผู้อำนวยการอวี๋ ก็มีเสียงซุบซิบวุ่นวายเบา ๆ เช่นกัน
เด็กหนุ่มรูปร่างกำยำสองสามคนสบตากันไปมา
“ผู้อำนวยการ ไอ้นั่นมัน...”
เด็กหนุ่มหัวเกรียนคนหนึ่งลดเสียงต่ำ
สีหน้าผู้อำนวยการอวี๋เปลี่ยนไปทันที “หุบปาก! ก็เพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น! แกคิดอะไรอยู่!”
ระหว่างพูด สายตาเขาจับจ้องไปที่พื้น ตรงศพสองศพ
เขาเป็นคนที่รู้จักเอาตัวรอด
ตราบใดที่ยังไม่รู้แน่ชัดถึงขีดจำกัดของเฉินอวี่ เขาไม่มีทางลงมือเด็ดขาด
พลันนั้น ใบหน้าเขาแสร้งยิ้ม “เฉินอวี่ ขอบใจมากที่ให้พวกเราพักด้วยเมื่อกี้! บุญคุณนี้จะไม่พูดขอบคุณให้มากความ! เราจะไม่รบกวนอีกแล้ว ภารกิจสำคัญ ภารกิจสำคัญ! พวกเราไปกัน!”
พูดจบ เขาก็รีบเร่งเพื่อนร่วมชั้นในกลุ่ม ให้รีบออกจากสถานที่อันตรายนี่
จังหวะที่ทุกคนกำลังจะแยกย้าย
“ผู้อำนวยการอวี๋! เดี๋ยวก่อน!”
ซุนเทาพุ่งตัวออกมาจากฝูงชน สามก้าวรวมเป็นสอง รี่เข้าไปใกล้ผู้อำนวยการอวี๋
เขาจงใจกดเสียงต่ำ “ผู้อำนวยการอวี๋! จะไปง่าย ๆ อย่างนี้ได้ยังไง? ตัวต้นแบบนั้นท่านก็เห็น ถ้าได้มันมา ในถ้ำน้ำแข็งนี่ก็เดินส่ายไปมาได้สบาย!”
“เฉินอวี่จะเก่งแค่ไหนก็คนเดียว แถมพกตัวถ่วงอีกสี่คน! พวกเรารวมกันได้สามสิบคน แค่ท่านพยักหน้า พวกเราก็กรูกันเข้าไป แย่งมันมา!”
คำพูดซุนเทา แม้จะไม่ดัง แต่คนทั้งในบ้านได้ยินชัดเจน
พวกเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหลังเขา จ้องมองเฉินอวี่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตรแล้ว
แม้แต่เด็กสาวพวกนั้น พอเห็นคนเยอะ ความรู้สึกปลอดภัยก็พวยพุ่งขึ้นมา ดวงตาเริ่มฉายแววริษยา