เฉินอวี่ยักไหล่ ทำหน้าบริสุทธิ์: "สมัครใจล้วน ๆ นะ ฉันไม่บังคับ อย่าเข้าใจผิดเด็ดขาด! พวกนายไม่มาเกาะ ฉันจะได้ประหยัดพลังงาน ฉันยิ่งดีใจใหญ่!"
ลมกรรโชกแรงขึ้นพัดหอบเกล็ดหิมะกรูเข้าทางช่องแตก กระหน่ำใส่หน้าใครต่อใคร
ทุกคนหดตัวเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
ภายนอกมันอยู่นอกกันไม่ได้เลย ต่อให้ทนผ่านไปได้ ก็คงร่อแร่เต็มที
อย่าว่าแต่หาตัวต้นแบบอะไรเลย...
ทุกคนมองหน้ากันปราด ๆ สีหน้าฉายแววลังเลดิ้นรน
เด็กหนุ่มคนหนึ่งทนไม่ไหว อยากปลุกระดมทุกคน: "เฉินอวี่! พวกเราตั้งหลายคน นายกลับแค่..."
"พรวด!"
เสียงขาดหายไปในทันที!
เด็กหนุ่มคนนั้นก้มลง มองไปยังตำแหน่งหัวใจตัวเอง...
ถูกขวานเล่มหนึ่งเสียบทะลุทะลวง!
เฉินอวี่ยืนตรงจุดเดิม: "พวกนายหลายคนนัก ก็พากันไสหัวไปให้หมดก็ได้..."
สถานการณ์เงียบกริบไปหลายวินาที
สายตาทุกคนล้วนส่ายไปมาระหว่างซากศพสองศพบนพื้น
ดูออกว่า ไม่มีอะไรน่าเชื่อถือเท่านี้อีกแล้ว
ในที่สุด
แม้ในใจจะไม่ยอมส่งมอบเสบียง แต่ก็ไม่มีใครอยากเป็นลูกกบฏออกหัว
จำต้องยอมภายใต้การแลกเปลี่ยนเสบียงสารพัด เข้าไปในตึกเล็ก
เฉินอวี่นับดู 32 คนถ้วน...
มีไม่กี่คนเบียดไม่เข้า จำต้องเกาะอยู่แค่หน้าประตูตึกเล็ก เฉินอวี่ลดราคาให้ 30%
เสบียงที่ได้ยิ่งน่าตกใจ บิสกิตแบบซอง 600+ น้ำขวด 500+ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วย 100+ ชุดเสื้อผ้าบุขนแกะสามชุด และเสบียงจำเป็นสารพัด
นี่ไม่ดีกว่าฆ่าพวกมันทิ้งตรง ๆ เยอะหรือ?