หยางเค่อซินตกใจจนสะดุ้ง มือเล็กกุมปากแน่น
นักเรียนหญิงอีกสองคนตัวสั่นเทา
“ฉันมีประโยชน์! พรสวรรค์ของฉันระดับ D [ทำให้แห้งเร็ว]! ฉัน...ฉันช่วยทำให้เสื้อผ้าแห้งได้! อย่าฆ่าฉันเลย! ได้โปรด...”
เฉินอวี่ส่ายหน้า “เมื่อกี้ไม่ใช่แกเองที่บอกว่า อีกไม่นานทุกคนก็ต้องกลับไปที่ยานพาหนะของตัวเองหรอกหรือ? ถ้างั้นข้าจะเอาแกไว้ทำไม? ทำให้เสื้อผ้าแห้ง...นี่มันไร้ประโยชน์ชัด ๆ...”
ในรถของตัวเอง อุณหภูมิสูงกว่าศูนย์องศา ไม่จำเป็นต้องใช้พรสวรรค์นี้เลย
“ฉึก!”
ตายไปอีกราย!
หยางเค่อซินรู้สึกทนดูไม่ไหว เบือนหน้าหนี...
“ฉึก!”
ศพสามศพล้มลงกับพื้น เลือดสด ๆ ค่อย ๆ ไหลนอง
เฉินอวี่ถึงได้เก็บค้อนแปดเหลี่ยมคืน พูดเรียบ ๆ ว่า “หยางเค่อซิน จิตใจอ่อนโยนมีแต่จะทำให้คนตายได้”
หยางเค่อซินอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจมอยู่ในภวังค์ความคิด
เมื่อครู่ตัวเธอเองก็ใจอ่อนจริง ๆ...
ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันแท้ ๆ ปกติก็สนิทกันดี
เธอเข้าใกล้เฉินอวี่ก็เพื่อเสบียงแท้ ๆ แต่ไม่รู้ทำไม...
สุดท้ายกลับลงเอยแบบนี้
ในยานพาหนะทั้งคัน เหลือเธอเป็นคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่
เฉินอวี่เดินมาข้างกายหยางเค่อซิน ตบไหล่เธอ “ไม่เป็นไร ข้าแค่พูดส่งเดช ยังไงคนที่ต้องตายก็ไม่ใช่ข้า”
พูดจบก็โบกมือ พาสี่สาวเดินไปทางประตู
หยางเค่อซินพลันตื่นตระหนก “เฉิน...เฉินอวี่!”