เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินอวี่
ในใจของหยางเค่อซินก็ปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ในทันที
ด้านหนึ่งคืออนาคตที่ถักทอด้วยความหนาวเหน็บและความตาย
อีกด้านคือความอบอุ่นและพึ่งพาได้
อันที่จริงเธอไม่จำเป็นต้องดิ้นรนมากนัก แต่ข้อเรียกร้องของเฉินอวี่นั้นชวนให้อับอายจนเกินไป
"เชื่อฟังอย่างไม่มีเงื่อนไข..."
"นั่นไม่เหมือนกับทาสเลยหรือ..."
เธอนึกถึงสาว ๆ แต่ละคนในทีมของเฉินอวี่...
มีคนหนึ่งที่สุขุมและไว้ใจได้ ราวกับเดาความคิดของเฉินอวี่ได้เสมอ
มีคนหนึ่งที่พึ่งพาอย่างที่สุด มองเฉินอวี่ด้วยสายตาที่แทบจะเยิ้ม
อีกสองคนแม้จะหวาดกลัว แต่ก็เดินตามรอยเท้าของเฉินอวี่อย่างใกล้ชิด
พวกเธอมีชีวิตอยู่ท่ามกลางสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้
แถมยังมีชีวิตที่ดีกว่าคนส่วนใหญ่เสียด้วย
เวลาผ่านไปทีละวินาที เฉินอวี่ไม่เร่งเร้า เพียงแค่มองเธออย่างเงียบ ๆ
หนึ่งนาทีต่อมา
หยางเค่อซินเงยหน้าขึ้นทันใด: "เฉิน...เฉินอวี่ ฉัน...ยอม เชื่อฟัง...คุณอย่างไม่มีเงื่อนไข..."
เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย ดูออกว่าเขินอายมาก
สีหน้าของเฉินอวี่ไม่มีแววประหลาดใจใด ๆ: "อืม ดีมาก แล้วยังไงต่อ?"
ร่างของหยางเค่อซินสั่นสะท้านอย่างแรง ใบหน้าแดงก่ำขึ้นในพริบตา มือบีบชายเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว
ต้องบอกว่าหยางเค่อซินแม้จะมาจากเอกนาฏศิลป์
แต่ไม่ได้มีดีแค่หุ่น
ด้วยความสูง 173 เซนติเมตร ต่อให้ถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อขนเป็ดตัวยาว ก็ยังเห็นว่าขายาวอย่างเหลือเชื่อ
และหน้าตาก็โดดเด่นไม่แพ้กัน
ใบหน้ารูปไข่ แนวกรามคมชัด สันจมูกสูงตรง ดวงตาสีอำพันโค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยว ยามยิ้มมักจะเห็นเขี้ยวแหลมซี่หนึ่ง