(บทที่แล้ว ทุกคนหลบอยู่ใต้เตียง หมดเวลาเงื่อนไขพิเศษแล้ว แต่หลินเยว่ก็ยังถูกสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งจับข้อเท้าไว้และลากไปทางปลายเตียง)
"หลินเยว่!"
หลี่เมิ่งเหยาก็ได้สติ กรีดร้องออกมาและกระโจนไปที่ปลายเตียงพร้อมกับเสิ่นชิงฉือ!
จับมือของหลินเยว่เอาไว้แน่น!
แต่แรงที่ลากไปนั้น เด็กสาวทั้งสองคนพยายามสุดแรง ก็ยังถูกดึงให้ไถลไปที่ปลายเตียง!
แขนของหลินเยว่ค่อยๆ หลุดจากมือของพวกเธอ!
"ตึง!"
หลุดมือ!
ปลายนิ้วที่เชื่อมต่อกันเพียงน้อยนิดก็ขาดออกจากกันอย่างสิ้นเชิง!
หลินเยว่ทั้งร่างถูกแรงมหาศาลดึงออกไป หายวับไปจากใต้เตียงอย่างรวดเร็ว!
เสิ่นชิงฉือกัดฟันแน่น ปลายนิ้วโบกสะบัด เงามืดสายหนึ่งที่รวมตัวอยู่ข้างกายพุ่งออกไปดั่งงูดำ พยายามจะม้วนพันข้อเท้าของหลินเยว่ แต่กลับสัมผัสเพียงปลายรองเท้าผ้าใบเท่านั้น!
เจ้าใบหน้าผีบวมปูดนั่นรวดเร็วนัก เพียงพริบตาเดียวก็ลากหลินเยว่ออกไปนอกห้องนอนแล้ว!
"เฉินอวี่ ทำยังไงดี?"
หลี่เมิ่งเหยาหน้าซีดเผือด แต่เมื่อหันกลับไป เฉินอวี่ก็ไร้ร่องรอยเช่นกัน!
ไม่ใช่!
เป็นเพราะเฉินอวี่ก็เร็วมาก ถึงขั้นไล่ตามออกไปโดยไม่ส่งเสียง!
นอกห้องนอน ในห้องนั่งเล่น...
แววตาของเฉินอวี่เย็นเยียบ ไล่ตามเงาของเจ้าใบหน้าผีบวมปูดจนทัน
สิ่งนั้นกำลังจะลากหลินเยว่เข้าไปในทางเดินที่มืดสนิท
ต้องยอมรับว่า ไอ้ผีที่โผล่มากะทันหันนี่เลือกจังหวะและตำแหน่งได้อย่างแยบยล
"แม่ง กล้าดียังไงมาแย่งแต้มข้า..."
เฉินอวี่สบถในใจ ระเบิดพลังทั้งพละกำลังและความเร็วออกมาอย่างเต็มที่!
...
ไฟในห้องนอนเปิดสว่างอยู่ แต่ทางเดินไม่มี
ยังคงมืดสนิท
เจ้าใบหน้าผีบวมปูดกำลังลากข้อเท้าของหลินเยว่ เคลื่อนตัวไปทางบันไดอย่างไม่เร่งรีบ
ร่างของหลินเยว่ถูไถไปกับพื้น ขาล้วนเป็นรอยข่วนและรอยเลือด
ใบหน้าของนางซีดขาว ริมฝีปากถูกนางกัดจนเป็นรอยเลือด
สิ้นหวังยิ่งนัก ไร้เรี่ยวแรง
มุมปากของนางสั่นระริก โค้งขึ้น