ภายในทางเดินมืดมิด
เฉินอวี่แนบชิดผนัง กวาดตามองประตูห้องสองฟากทางเดิน
ประตูส่วนใหญ่ปิดสนิท
แต่ก็มีบางบานแง้มเป็นช่องว่าง
ห้อง 219 ก็เป็นเช่นนั้น
ช่องว่างกว้างประมาณสองนิ้ว
ภายในห้องเงียบงันราวกับตาย
เฉินอวี่ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย นึกขึ้นได้ว่าตอนตนเข้าไปในห้อง การ์ดเชิญใบนั้นวางราบอยู่บนโต๊ะหัวเตียง ราวกับถูกจัดวางไว้ล่วงหน้า
ถ้าอย่างนั้น...
ห้องอื่น ๆ ก็เหมือนกันหรือเปล่า?
โดยเฉพาะห้องว่างแบบนี้ มีการ์ดเชิญด้วยไหม?
เฉินอวี่ไม่ลังเล เอื้อมมือกดบานประตูเบาๆ แล้วค่อยๆ ผลักเปิด
“เอี๊ยด——”
หลังประตูคือความมืดดำล้ำลึกกว่าเดิม
ดูท่า ห้องที่ไม่มีผู้โดยสาร แม้แต่ไฟยังไม่มี
เฉินอวี่คาดว่า การ์ดเชิญก็น่าจะเหมือนกัน
แต่สุดท้ายเขาก็ยังไม่วายหมุนตัวเดินวนด้วยความกังวลอยู่นาน ก่อนจะยอมล่าถอยกลับมาอย่างไม่มีทางเลือก
เป็นไปตามคาด
“ปัง...”
ประตูห้อง 219 ปิดลง เฉินอวี่เดินลึกต่อไปอีก ถึงจุดหักมุม
ในเงามืด ร่างมนุษย์ซบพิงผนังอย่างเฉียงกระเท่เร่
ไม่ใช่—เขาตายแล้ว
นั่นคือชายหนุ่มคนหนึ่ง ทรวงอกแหลกเละ ดวงตาเบิกค้าง รูม่านตาไร้ปฏิกิริยามานาน
เฉินอวี่ไม่แสดงสีหน้าสงสารแม้แต่น้อย แถมยังนั่งยองๆ ลงค้นศพพอเป็นพิธี
แต่เสียดาย ข้าวของทุกอย่างของเขา หายเกลี้ยงพร้อมกระเป๋าส่วนตัว
พรสวรรค์[ภาชนะแห่งไท่ซือ]ทำงานอย่างเงียบงัน
เส้นใยแห่งไอความตายถูกดึงออกมา หลอมรวมสู่ฝ่ามือของเฉินอวี่
ขาแมลงวันก็ยังเป็นเนื้อ
ขณะที่เขาเพิ่งดูดซับส่วนที่หลงเหลือเสร็จ...
“อ้วก...”
เสียงแฉะๆ ดังมาจากเงามืดไม่ไกลนัก
เฉินอวี่ชะงักการเคลื่อนไหว เงยหน้ามอง