“ตูม——!”
ตรงราวบันไดชั้นสองบ้านพักตากอากาศ เงาดำร่างหนึ่งพุ่งลงมาจากความสูงสามเมตร!
เขาลอยกลางอากาศทั้งตัว คล้ายค้างคาวล่าเหยื่อ กางแขนทั้งสองข้าง มือข้างหนึ่งจับมีดสั้น ปลายคมชี้ลง เล็งกลางกระหม่อมของเฉินอวี่!
“ซุนเจี๋ย!”
“พรสวรรค์เขาคือกระโดดสามจังหวะ! บินมาจากที่คาดไม่ถึงได้!”
“ท่าแม่มนี้ใครก็หลบไม่ได้!”
เสียงอุทานดังขึ้นจากฝูงชน เจือด้วยความยินดี!
แล้วเสียงพวกนั้นก็ติดค้าง!
เพราะเฉินอวี่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า ขยับตัวหลบไปครึ่งก้าว เตะแหวกออกไปหนึ่งที!
“ตูม——!!!”
ซุนเจี๋ยกระเด็นถอยหลัง ร่างทั้งร่างกระแทกเข้าใส่กำแพง!
“ครืน——!”
ผนังด้านหนึ่งของบ้านพักตากอากาศปริแตก รอยร้าวแผ่กระจายคล้ายใยแมงมุม!
ซุนเจี๋ยร่วงลงกับพื้น หน้าอกยุบเป็นแอ่งใหญ่ ปากอ้าค้าง เลือดไหลทะลักจากมุมปาก!
ดับอนาถไม่เหลือลมหายใจ!
เฉินอวี่เก็บเท้ากลับ เอ่ยเรียบ ๆ: “ฮะ ๆ ยังชอบพุ่งลงมาจากชั้นบนเหมือนเดิม...”
“ไอ้เชี่ย! เข้าไปพร้อมกันเลย! มันเก่งยังไงก็แค่คนเดียว!”
“ใช่! อย่าส่งทีละคน!”
“นั่นมันน้ำเต้าหลูซ่งปู่ย่า เราไปส่งพร้อมกัน!”
“เราพร้อมเข้าไป! ส่งหัวเด*อะไร! ต่อยคนละหมัดก็ตายห่าแล้ว!”
มีใครบางคนตะโกนขึ้น ฝูงชนระเบิดความรุนแรงทันที!
ห้าหกสิบชีวิตกรูกันมาจากทุกทิศทางดั่งฝูงต่อแตนที่รังแตก!
ฉันทนแกมานานแล้ว! ราชามาร!
นักศึกษาชายหัวเกรียนคนหนึ่งนำหน้ามาก่อนใคร แบสองมือออก กลางฝ่ามือเปล่งแสงสีแดงจ้า!
ใบเกียรติคุณแชมป์วิ่งร้อยเมตรของมหกรรมกีฬามหาวิทยาลัย พรสวรรค์สกิลระดับ B[ไอร้อนพุ่งชน]!