“แกร๊ก”
นิ้วมือของจางจื่อเซวียนค่อย ๆ กำเข้าช้า ๆ
“แกร๊กแกร๊กแกร๊ก”
ท่อนไม้ไหม้ดำก้อนนั้นแตกเป็นเสี่ยง ๆ อย่างสมบูรณ์
เศษสีดำไม่ร่วงหล่นลงพื้น
พวกมันลอยค้างกลางอากาศ ทีละชิ้น ๆ หมุนวนอย่างเชื่องช้า
“สิ่งนี้ เรียกว่า[สลายระเบียบ]”
“จากส่วนที่ลึกที่สุดของถนนหมายเลขสาม ตายไปยี่สิบคน ถึงแลกมาได้”
“เตรียมไว้ให้แกโดยเฉพาะ”
“นับจากนี้ ไม่ว่าจะเป็นการ์ดกายทอง หรือเนตรแห่งสันติ ทั้งหมด! เป็นโมฆะ!!!”
สิ้นเสียง เศษสีดำก็ยุบตัวเข้าหาจุดศูนย์กลาง
ราวกับหลุมดำขนาดจิ๋ว หมอกสีดำพวยพุ่งออกจากศูนย์กลางที่ยุบตัวนั้น
เพียงพริบตา ห้องโถงทั้งห้องถูกความมืดกลืนกิน
แค่วินาทีเดียว
จากนั้นหมอกดำก็จางหาย
จางจื่อเซวียนยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ฝ่ามือว่างเปล่า สิ่งชิ้นนั้นได้สูญสลายไปหมดสิ้นแล้ว
“เชี่ย...”
หวังเจ๋อหลินเป็นคนแรกที่โผล่หัวออกมาจากหลังโซฟา “นึกไม่ถึงว่าจะซ่อนของแบบนี้ไว้!”
สวี่หลิงจื้อพิงผนัง น้ำเสียงไม่ลอยเลื่อนอีกต่อไป “อย่างนี้นี่เอง! อย่างนี้นี่เอง! มิน่าล่ะประธานจาง ใจเย็นมาตลอด ที่แท้ก็มีวิธีตั้งแต่แรกแล้ว!”
อาจารย์หลี่และคนอื่น ๆ ก็มีสีหน้ายินดี “สุดยอด! สุดยอด! ผมรู้ว่าจื่อเซวียนต้องมีวิธี!”
“ดีมาก! ประธานจางคาดการณ์แม่นราวกับเทพ!”
“ประธานจางสุดยอด!”
“โชคดีที่มีประธานจางอยู่ ลงโทษมารร้ายนี่!”
“ประธานจางโคตรเจ๋ง!!!”
“ฆ่ามัน!!!”
“ปล่อยให้มันได้ใจ!!!”
ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก น้ำเสียงกลับมากร้าวร้าวอีกครั้ง