ภายในบ้านพักตากอากาศ กลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง
เพียงแต่พื้นนั้นแยกไม่ออกแล้วว่าตรงไหนคือกระเบื้อง ตรงไหนคือแอ่งเลือด
ศพนอนเกลื่อนกลาดระเกะระกะ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด แรงเสียดจนแสบจมูก
เฉินอวี่ถือมีด พลิกกายหันหลัง
มองไปยังสุดปลายห้องโถง
จางจื่อเซวียนพิงกำแพงอยู่
ร่างเธอสั่นเทิ้ม สีหน้าซีดขาว เสื้อเกาะอกสีขาวถูกเลือดย้อมแดงเป็นวงกว้าง
"คุณ... คุณจะทำอะไร..."
เสียงของจางจื่อเซวียนสั่นเครือ โดยเฉพาะเมื่อฆาตกรโรคจิตคนนั้นเดินใกล้เข้ามาทุกขณะ
เฉินอวี่หยุดลงตรงหน้าเธอ
ปลายมีดยกขึ้น จ่อใต้คางเธอ
ร่างทั้งร่างของจางจื่อเซวียนแข็งทื่อ ถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้น
ใบหน้ารูปไข่เล็กๆ มีหยดเลือดติดอยู่สองสามหยด กลับยิ่งขับให้ใบหน้านั้นขาวผ่องขึ้น
ดวงตาโตและกลม หางตาตกเล็กน้อย รูปทรงที่ชวนให้คนสงสารมาแต่กำเนิด ขนตายาวและหนา ยามนี้มีหยดน้ำตาเกาะพราว สั่นระริกๆ
"ฉัน... ฉันไม่เคยล่วงเกินคุณ ฉันไม่เคยล่วงเกินคุณจริงๆ..."
"เฉินอวี่ คุณต้องจำผิดคนแน่ๆ..."
จางจื่อเซวียนก็แหงนหน้ามองเฉินอวี่อย่างนั้น ทั้งอ่อนน้อม ทั้งน่าสงสาร
กระทั่งน้ำตาจากดวงตากลมโตคู่นั้นไหลทะลักออกมา ไหลอาบแก้ม ดั่งสัตว์ตัวน้อยที่บาดเจ็บ
ก็จริง หากเป็นคนอื่นเห็น มีแต่จะใจอ่อน มีแต่จะเอ็นดู นี่เกินไปแล้วจริงหรือ
แต่เฉินอวี่มองใบหน้านี้
มีแค่ความคุ้นเคย
มีแค่ความขยะแขยง